지난번 유럽을 다녀오면서 속으로 “하나님, 웬만하면 바깥사역에 엮이지 말게 하시고, 여기 울산사역에, 그리고 두산리 사택에서 지낼 수 있게 해주세요.”라는 소원을 갖고 기도하다가 문득 기억이 났습니다. 그 어떤 사역보다 제게는 말씀을 준비해서 성도들에게 전하는 사역이 앞자리에 늘 있고, 또 신학생, 목회자, 선교사들을 위한 말씀사역은 더욱 제게 주신 은사에 부합한 사역인 것과 또 저는 선교사들을 돌보는 사역을, 그 가운데서 특히 유럽과 아프리카는 제게 할당된 지역인 것을 기억하게 되었습니다. 그러니까 못 가겠다고 떼를 쓸 상황은 아니었습니다.
그럼에도 불구하고 지난 주 금요일(6월 28일) 밤에 울산으로 돌아왔을 때는 너무 행복했습니다. 비록 토요일 눈을 떠서 정원을 보니 여기 저기 손질을 필요로 하는 꽃밭과 채소밭이 다가오긴 했지만 여러 가지 종류의 고추며 너무 크게 자란 오이들 하며 잘 익은 토마토, 엄청 큰 호박들 하며, 양배추 등 채소들이 주인을 기다리고 있었습니다. 그리고 고맙게 도 활짝 핀 하얀 백합들이 흐드러지게 피어서 주인을 기다리고 있었고, 수국과 산수국도 주인을 기다렸다는 듯이 활짝 피어나기 시작했습니다.
그리고 여기 저기 원추리가 피기 시작한 것을 보면 이제 여름이 본격적으로 다가왔나 봅니다.
한 열흘 지내면서 한나절은 앞쪽 채소와 꽃밭의 잡초들을 뽑아내고, 또 한나절은 주차장 앞과 집 뒤에 무성한 잡초들을 뽑아내느라고 땀을 좀흘렸습니다. 하지만 흙을 만지면서 시간을 보내는 것은 제겐 귀찮은 일이 아니라 즐거운 일입니다. 문제는 시간을 내지 못해서 ‘정원 일을 좋아한다.’는 제 고백을 아내가 가끔 의심을 하기도 합니다만, 그것도 무리는 아닙니다. 일주일에 최소한 닷새, 매일 두 시간 이상 꽃과 채소를 돌본다고 시간을 들이는 아내의 입장에서는, 그처럼 정원 일을 좋아한다면 왜 시간을 내지 않는가 하는 생각도 들 수 있기 때문입니다.
갑자기 쏟아지곤 하는 신형 장맛비 틈새로 그늘이 있는 곳으로 옥잠화를 옮겨서 심기도 하고, 바람에 넘어진 접시꽃을 바로 세워주고, 연못을 장악한 벌레 먹은 노란어리 연을 제거하는 일도 있었습니다. 게다가 잔디는 장마 비에 한껏 푸르름을 자랑하고 상당히 자랐기에 장마 지나면 이번 주간에 한두 시간 시간을 내어서 깎아주어야 할 것 같습니다. 하지만 그 사이에 실내의 작업도 새로 시작한 것들이 있습니다. 김희웅 목사님의 도움을 받아 지난 3, 40년 동안 열심히 만들었던 슬라이드 필름을 디지털파일로 바꾸는 일도 시작했고, 승용차에서만 듣던 KBS 클래식 FM을 실내에서, 진공관 앰프를 사용해서 아이패드에 연결해 듣는 꿈의 소원을 이루어서 정말 감사한 나날입니다.
On my return from my recent trip to Europe, I was quietly praying with a longing heart: “Lord, if possible, please spare me from outside ministries and let me stay here focusing on my ministry in Ulsan and dwelling peacefully in our parsonage in Dusan-ri.” But then, a sudden realization struck me. More than any other calling, preparing God’s Word and preaching it to the congregation has always held the foremost place in my heart; moreover, ministering the Word to seminarians, pastors, and missionaries aligns even more closely with the spiritual gifts bestowed upon me. I also remembered that caring for missionaries—especially in Europe and Africa—has been an area specifically entrusted to me. Thus, it was certainly not an occasion for me to childishly complain that I could not go.
Even so, when I returned to Ulsan late on Friday night (June 28), my heart overflowed with happiness. Although I awoke on Saturday morning to find the flowerbeds and vegetable patch in dire need of tending here and there, a delightful harvest was awaiting its master: various kinds of peppers, overgrown cucumbers, well-ripened tomatoes, massive pumpkins, and cabbages. And to my heartfelt gratitude, gorgeous pure white lilies were in profuse, radiant bloom as if welcoming me home, while hydrangeas and lacecap hydrangeas had begun to burst forth in full flower, as though they too had been eagerly waiting for their owner.
Seeing the daylilies blooming here and there across the yard, it seems summer has arrived in earnest.
Over the past ten days, I spent half a day pulling weeds from the front vegetable patch and flowerbeds, and another half day breaking a good sweat clearing the overgrown weeds in front of the parking area and behind the house. Yet, spending time with my hands in the soil is never a chore for me; it is a genuine joy. The only problem is that because I seldom find the time, my wife occasionally doubts my confession that I “love gardening.” But I cannot blame her. From her perspective—spending at least two hours a day, five days a week, tending to the flowers and vegetables—it is only natural to wonder: if I truly love gardening that much, why don’t I make more time for it?
In between the sudden torrential downpours characteristic of this season's monsoon, I busied myself transplanting fragrant plantain lilies to shaded spots, propping upright the hollyhocks toppled by the wind, and clearing out the worm-eaten yellow floating hearts that had overtaken the pond. Furthermore, the lawn has grown lush and tall under the monsoon rain, so once the rains subside, I will need to set aside an hour or two this week to mow it. In the meantime, however, I have also embarked on some new indoor projects. With the generous help of Pastor Heewoong Kim, I have begun digitizing the slide films I diligently produced over the past thirty to forty years. Moreover, I finally fulfilled a long-cherished dream of listening to KBS Classic FM indoors—connecting my iPad to a vacuum tube amplifier instead of only hearing it in my car. Truly, these are days filled with deep gratitude.
Op pad terug van my onlangse reis na Europa het ek stilweg in my hart met 'n diepe verlange gebid: “Here, as dit moontlik is, bewaar my tog daarvan om in buitebedieninge verstrengel te raak, en laat my hier op my bediening in Ulsan toespits en rustig in ons pastorie in Dusan-ri woon.” Maar toe het 'n gedagte skielik by my opgekom. Meer as enige ander bediening het die voorbereiding en verkondiging van die Woord aan die gemeente nog altyd die heel eerste plek in my lewe ingeneem. Bowendien pas die Woordbediening aan teologiese studente, leraars en sendelinge des te meer by die genadegawes wat aan my toevertrou is. Ek moes ook onthou dat die omsien na sendelinge—veral in Europa en Afrika—'n taak is wat spesifiek aan my opgedra is. Dit was dus glad nie 'n situasie waarin ek kindagtig kon weier om te gaan nie.
Nogtans was ek baie gelukkig toe ek verlede Vrydagaand (28 Junie) weer tuis in Ulsan aangekom het. Alhoewel ek Saterdagoggend my oë oopgemaak het en dadelik gesien het dat die blomtuin en groenteakker hier en daar 'n deeglike hand kort, het 'n ryke verskeidenheid groente reeds op hul eienaar gewag: allerhande soorte brandrissies, komkommers wat amper te groot geword het, heerlike ryp tamaties, reusagtige pampoene en koolkoppe. En tot my opregte dankbaarheid het pragtige wit lelies welig en oopgevou gestaan asof hulle hul meester verwelkom, terwyl krans- en berghortensias ook uitbundig begin blom het, asof hulle net op my koms gewag het.
En wanneer 'n mens sien hoe die daglelies hier en daar begin blom, weet jy dat die somer nou voorwaar aangebreek het.
Gedurende die afgelope tien dae het ek 'n halwe dag lank onkruid in die voorste groente- en blomtuin uitgetrek, en nog 'n halwe dag lank lekker gesweet om die welige onkruid voor die parkeerplek en agter die huis uit te roei. Tog is dit vir my geensins 'n las om my hande in die grond te steek nie; dit is 'n ware vreugde. Die probleem is net dat ek so min tyd daarvoor kry dat my vrou soms my belydenis betwyfel dat ek 'lief is vir tuinwerk'—en 'n mens kan haar dit skaars verkwalik. Uit haar oogpunt, aangesien sy minstens vyf dae per week daagliks meer as twee uur daaraan wy om die blomme en groente te versorg, wonder sy sekerlik: as ek dan so lief is vir tuinmaak, waarom ruim ek nie meer tyd daarvoor in nie?
Tussen die skielike, hewige stortbuie van die nuwe reënseisoen deur, het ek die skadu-liefhebbende hostas na koeler plekke oorgeplant, die stokrose wat deur die wind omgewaai is weer regop gestut, en die wurmvretende geel waterlelies wat die dammetjie oorgeneem het, verwyder. Buitendien het die grasperk danksy die reën welig en vinnig gegroei, so sodra die reënseisoen verbygaan, sal ek hierdie week 'n uur of twee moet afknyp om die gras te sny. Intussen het daar egter ook binnenshuis 'n paar nuwe ondernemings begin. Met die gewaardeerde hulp van ds. Heewoong Kim het ek begin om die skyfiefilms wat ek oor die afgelope dertig tot veertig jaar ywerig saamgestel het, na digitale lêers om te skakel. Daarby het 'n jarelange droom waar geword: om binnenshuis na KBS Klassieke FM te luister deur my iPad aan 'n vakuumbuis-versterker te koppel, in plaas daarvan om dit net in die motor te hoor. Dit is waarlik dae van diepe dankbaarheid.