추운 겨울의 움추림을 떨쳐 버리고 일전에 두 분 장로님과 함께 녹동 수양관 대지를 둘러보았습니다. 수양관 대지를 중심해서 좀 떨어진 양편에 약 4천 평의 땅이 묵어 있었습니다. 논으로 사용되다가 적어도 우리 손으로 들어와서는 경작된 적이 없다보니 3년 이상 버려진 셈입니다. 사람의 손이 가지 아니한 땅은 어떻게 그리도 급속히 황폐해 지는지 모르겠습니다. 갈대와 부들이 날 것을 경고한 이스라엘을 향한 선지자의 저주가 기억나리만큼 안타까웠습니다. 키가 넘는 갈대숲을 이루고 있어서 이제 경작을 하려면 사람의 손으로는 도무지 무리이고 불도저와 포크레인이 동원되어야 하는 형편으로 전락해 있었습니다.
돌아오는 길에는 “봄 돌아와 일 할 때니 사방에 일꾼을 부르네”라는 찬송을 기억하면서 마음은 어느덧 하나님이 맡겨주신 울산 목장으로 향하고 있었습니다. 일손을 놓아버리면 영적인 땅도 마찬가지로 황폐해지고 말 것이라는 두려운 생각이 들었습니다. 그래서 새로운 모습으로 그리고 새로운 이름으로 나가는 이번 호에는 여러분과 함께 새봄에 울산교회가 나아갈 방향에 대해서 생각해 보고 싶습니다.
그러면 우리가 함께 꿈꾸면서 이루어 나갈 교회상은 무엇일까요? 우리의 신앙을 잘 간추려놓은 사도신경을 통해서 밑그림을 그려봅시다. 사도신경은 “거룩한 공회와 성도가 서로 교통하는 것”을 믿는다고 고백합니다. 교회를 거룩한 모임으로 규정하는 것은 세상 어떤 단체와도 다른 구별된 단체이기 때문입니다. 우선 세상에서부터 불러냄을 받은 공동체이기에 거룩한 모임입니다. 구약 이스라엘은 “애굽 땅, 종 되었던 집에서” 인도하여 냄을 받아 “제사장 나라가 되며 거룩한 백성이 되리라”(출 19:6)는 소명을 받았습니다.
신약 교회 역시 다르지 않습니다. 그리스도를 애굽에서 불러내신 하나님께서 우리를 세상에서부터 불러내셨습니다. 그리고 우리에게 놀라운 소명을 주셨습니다. “오직 너희는 택하신 족속이요 왕같은 제사장들이 요 거룩한 나라요 그의 소유된 백성이니 이는 너희를 어두움에서 불러내어 그의 기이한 빛에 들어가게 하신 자의 아름다운 덕을 전하게 하려 함이라”(벧전2:9)고 사도 베드로는 신약 교회의 사명을 기록합니다.
그러면 거룩한 공교회의 핵심요소는 무엇일까요? 그것이 바로 “성도가 서로 교통하는 것” 즉 말하자면 “거룩한 사귐”이라고 정의할 수 있습니다. 그러면 이 거룩한 사귐은 무엇입니까? 거룩한 사귐은 양방향을 향한 사귐입니다. 위로는 하나님과 더불어 사귀는 사귐을 예배라고 부를 수 있습니다. 그리고 옆으로는 성도들이 서로 사귀는 교제입니다. 먼저 거룩한 하나님과 사귀는 예배를 전제하지 않으면 성도들이 서로 사귀는 교제가 거룩할 수 없습니다. 그런 면에서 교회는 예배 공동체요 교제 공동체입니다.
이 거룩한 사귐을 확장하고 향상시켜 나가기 위해 교회가 해야 할 일들이 있습니다. 크게 네 가지로 나누면 전도(선교), 양육, 훈련, 봉사라고 말할 수 있습니다. 올 봄에는 이 네 가지 사역을 어떻게 할 것인지 여러분과 함께 나누고 싶습니다. 우선 5월에 있을 총력전도 주일을 먼저 부각시키고 싶습니다. 우리는 이미 이 일을 준비하는 기도에 돌입했습니다. 세이레 특별 새벽 기도 운동 기간을 통해서 성도들이 모여 기도하며 태신자를 품는 일을 시작했습니다. 그리고 계속 그들과 접촉하며 그들에게 ‘교회 갑시다’라고 말하는 대신 복음을 듣도록 해야 합니다. 개인적으로 사영리를 가지고 복음을 전할 수 없어도 구역에서 가지는 구역 팀미팅을 통해서 복음제시를 하고 마음을 열어 긍정적인 반응을 보인 사람을 축제의 예배에 데리고 나오는 일입니다. 그런 면에서 무조건 일당이라도 주어서 데리고 오는 총동원전도주일과는 다른 전략입니다. 봄에 는 씨를 뿌리는 작업을 우선적으로 해야겠습니다.
그리고 양육에 관해서 말씀드리면 모든 주일학교 교육과 구역모임의 성경공부 뿐 만 아니라 이미 개강한 성경대학의 각종 강좌는 성도들을 거룩한 믿음의 도에 뿌리박고 자라는 일을 돕는 프로그램입니다. 올 봄에 보강하기를 원하는 부분은 결혼을 앞둔 남녀 청년들을 위한 ‘결혼 예비 학교’를 개강하는 것입니다. 결혼을 곧 앞둔 분들을 위해서 네 주간 동안 매주 금요일 밤에 모여서 성경적인 결혼관, 남녀의 역할과 기질, 깊이있는 상대방의 이해, 건강한 자아상 회복, 결혼 준비의 실제 등을 배울 수 있는 기회를 마련하기를 원합니다. 그냥 담임목사를 한 번 만나서 주례 부탁을 하고 결혼을 하는 것은 충분하지 않습니다. 자동차를 운전하려고 해도 운전 연습을 하고 면허를 취득해서 하는데 준비없이 결혼하는 것은 위험한 일입니다. 욕심 같아서는 결혼을 하신 신혼부부들을 대상으로 하는 ‘크리스천 가정학교’도 개설했으면 하지만 이번 봄에는 무리일 것 같습니다.
세 번째로 우리가 관심을 갖는 분야는 훈련입니다. 훈련이 없는 군사는 무용지물입니다. 마찬가지로 주의 군사된 우리도 훈련은 필수적입니다. 단기훈련으로는 우리 교회의 자랑인 ‘새생명 훈련’ 초급반과 고급반이 있습니다. 벌써 천명이 넘는 사람들이 이 훈련을 통해서 복음의 핵심을 새롭게 깨닫거나 분명한 정리를 하는 유익을 얻었을 뿐만 아니라 전도해야 한다는 사명감과 ‘할 수 있다’는 확신을 얻고 전도에 대한 두려움을 떨쳐버렸고 일선 전도자가 되기도 했습니다. 올봄에는 이 훈련을 박원택 강도사님이 맡아서 포부가 대단합니다. 그래서 예년과 달리 간사 수련회를 계획한 것도 이를 반영하고 있습니다. 특히 고급반 훈련이 이 프로그램의 지교회의 정착과 지교회의 필요를 채우기 위해 구역장 훈련을 겸했으나 올부터는 전문 전도자 훈련으로 제 모습을 되찾게 될 것입니다. 장기 훈련 프로그램으로는 “평신도를 깨운다”는 교재로 훈련되는 제자 초급반과 사역훈련반을 지금껏 해온 양육차원에서 훈련으로 끌어올리는 일입니다. 여기서 사역자 훈련을 받은 사람들이 앞으로 구역을 책임질 평신도 목회 동역자들이 될 것입니다.
끝으로 교회가 관심을 갖고 참여해야 할 분야는 봉사입니다. 구역 모임을 통해서도 구역이 위치한 지역 내의 봉사를 좀 더 조직화하고 개발해야 하지만 ‘자치 기관’이라는 명칭에서 ‘봉사 기관’이라는 이름으로 바꾸어 부르는 것은 좀 더 봉사를 주력해야겠다는 목회 의지의 발로이기도 합니다. 개개인의 치유를 돕는 상담이나 상담전화의 개설, 교육관의 사회복지 차원의 활용도 연구할 과제이고 당장 올봄에라도 시작하기를 원하는 것은 작년부터 논의해온 ‘경로대학’과 교회 내의 ‘의료진료센터’ 개설입니다. 이 모든 계획이 성취되기 위해서는 여러 성도들의 관심과 협력이 있어야 하리라고 생각하면서 여러 성도님들의 기도의 후원을 요청합니다.
그러면 녹동 수양관 돌아보던 이야기로 다시 돌아가 글을 끝맺겠습니다. 그날 저는 이곳저곳을 돌아보고 나서 집으로 돌아오는 길에 갈대 숲 속에 감춰진 연못을 발견을 했습니다. 거기 못가에 물오른 버들가지를 보면서 버려진 땅에도 봄이 다가오는 것을 느낄 수 있었습니다. 자연이 먼저 봄이 오는 소리를 듣는가 봅니다. 봄의 교향곡이 울려 퍼질 그날을 기대하면서~
Shaking off the chill of winter, I recently visited the grounds of the Nokdong Retreat Center accompanied by two elders. Spreading out on either side of the retreat center's main grounds lay roughly 4,000 pyeong of fallow land. Having once been used as rice paddies, it had not been cultivated at all since coming into our possession, leaving it abandoned for more than three years. It is astonishing how quickly land left untouched by human hands turns into a barren waste. It was distressing enough to bring to mind the prophet's warnings of judgment over Israel, where reeds and rushes would overgrow the land. Tall reeds towering overhead now formed a dense thicket, so that human hands alone could never hope to till it; it had degenerated to such a state that bulldozers and excavators would have to be mobilized.
On the journey home, remembering the hymn, "Spring has returned, time to work, calling forth laborers from all around," my thoughts were drawn toward the spiritual pasture of Ulsan Church, which God has entrusted to my care. A fearful realization struck me: if we let down our hands, our spiritual soil will likewise become utterly desolate. Therefore, in this issue—sent forth with a fresh appearance and a new name—I would like to reflect with you on the direction Ulsan Church should take in this new spring.
What, then, is the vision of the church that we should dream of and build together? Let us sketch the foundation through the Apostles' Creed, which beautifully summarizes our faith. The Apostles' Creed confesses, "I believe in the holy catholic Church, the communion of saints." The church is defined as a holy assembly because it is set apart, distinct from any worldly organization. Above all, it is a holy assembly because it is a community called out from the world. In the Old Testament, Israel was led out "from the land of Egypt, out of the house of slavery," receiving the calling: "You shall be to Me a kingdom of priests and a holy nation" (Exodus 19:6).
The New Testament church is no different. God, who called Christ out of Egypt, has called us out from the world and bestowed upon us a wondrous calling. The Apostle Peter records the mission of the New Testament church: "But you are a chosen generation, a royal priesthood, a holy nation, His own special people, that you may proclaim the praises of Him who called you out of darkness into His marvelous light" (1 Peter 2:9).
What, then, is the essential element of this holy universal church? It is none other than "the communion of saints"—that is, "holy fellowship." And what constitutes this holy fellowship? Holy fellowship moves in two directions. Directed upward toward God, fellowship is what we call worship. Directed horizontally toward one another, it is fellowship among the saints. Unless it is grounded first in worship—fellowship with the holy God—the mutual fellowship among believers cannot truly be holy. In this sense, the church is both a community of worship and a community of fellowship.
To expand and deepen this holy fellowship, there are essential tasks the church must undertake. Broadly speaking, they fall into four categories: evangelism (missions), nurturing, training, and service. This spring, I wish to share with you how we will carry out these four ministries. First, I would like to highlight our Total Evangelism Sunday scheduled for May. We have already entered into prayer in preparation for this work. Through our three-week special dawn prayer campaign, our congregation has gathered to pray and begin harboring spiritual "expectant souls" in their hearts. We must maintain continuous contact with them, and rather than merely saying, "Let's go to church," we must ensure that they actually hear the gospel. Even if one cannot personally present the gospel using the Four Spiritual Laws, through small-group team meetings within the neighborhood districts, the gospel can be shared, so that those who open their hearts with a positive response may be brought to our celebratory worship service. In this regard, our approach differs from high-pressure mobilization campaigns that bring people in merely to fill quotas. In springtime, our foremost priority must be the sowing of seed.
Regarding spiritual nurture, beyond the whole Sunday school curriculum and district Bible studies, the various courses already under way at the Bible College serve as programs to help believers become deeply rooted and flourish in the holy faith. The area we wish to reinforce this spring is the launching of a "Premarital Preparation School" for young men and women preparing for marriage. For four weeks, meeting every Friday evening, we hope to provide soon-to-be-married couples with an opportunity to learn biblical perspectives on marriage, male and female roles and temperaments, deep mutual understanding, the restoration of a healthy self-image, and practical marriage preparation. Simply meeting the senior pastor once to request an officiant is not enough. Just as one must practice driving and obtain a license before taking the wheel of a car, entering marriage without preparation is hazardous. While my heart desires to establish a "Christian Family School" for newly married couples as well, that may be too ambitious for this spring.
Thirdly, an area of earnest focus is training. A soldier without training is of no use. In the same way, as soldiers of the Lord, training is essential for us. In terms of short-term training, we have our church's hallmark "New Life Training" at basic and advanced levels. Already, over a thousand people have gained tremendous benefit through this training—either rediscovering the core of the gospel anew or gaining crystal clarity. They have received a sense of mission to evangelize along with a "can-do" confidence, overcoming their fears of evangelism to become front-line witnesses. This spring, Evangelist Won-Taek Park has taken charge of this training with great vision, as reflected in our plans for an unprecedented retreat for ministry coordinators. In particular, while the advanced course previously doubled as district leader training to meet local church needs, starting this year it will return to its original form as specialized evangelist training. For our long-term program, we will elevate the basic discipleship and ministry training courses—centered on the textbook Awakening the Layperson—from the level of mere nurture to rigorous spiritual training. Those who complete this ministry training will serve as lay pastoral partners taking responsibility for their local districts.
Finally, an area in which the church must be actively engaged is service. While neighborhood district ministries must organize and develop local community service, renaming our fellowship organizations from "Autonomous Bodies" to "Service Bodies" is an expression of our pastoral resolve to focus more wholeheartedly on serving others. Offering counseling and helpline ministries to assist individual healing, as well as utilizing the educational building for social welfare initiatives, are matters under study. What we earnestly wish to inaugurate this spring are the "Senior College," discussed since last year, and a "Medical Clinic" within the church. Recognizing that the fulfillment of all these plans requires the warm interest and cooperation of the entire congregation, I earnestly request your prayerful support.
Let me conclude by returning to our visit to the Nokdong Retreat Center. That day, having surveyed various corners of the land, I discovered a pond tucked away inside the thicket of reeds on our way back. Seeing the tender willows along the water's edge bursting with life, I could feel spring drawing near even to that forsaken ground. It seems nature is the first to hear the footsteps of spring. Looking forward with eager longing to that day when the symphony of spring resounds far and wide—
Nadat ons die koue winterskugtheid afgeskud het, het ek onlangs saam met twee ouderlinge die terrein van die Nokdong-uithangsentrum gaan besigtig. Aan weerskante van die hoofperseel van die sentrum het sowat 4 000 pyeong grond braak gelê. Dit is vroeër as ryslande gebruik, maar sedert dit in ons besit gekom het, is dit glad nie bewerk nie, wat beteken dat dit al meer as drie jaar lank verlate lê. Dit is merkwaardig hoe vinnig grond wat nie deur mensehande bewerk word nie, in ’n wildernis kan verval. Dit was so hartverskeurend dat dit my herinner het aan die profetiese oordeel oor Israel, waar riete en biesies die land sou oorneem. Riete wat hoër as ’n mens se kop gegroei het, het ’n digte ruigte gevorm; om dit nou te wil bewerk, sou heeltemal buite die bereik van mensehande wees en stootskrapers en graafmasjiene sou ingespan moes word.
Op pad terug, met die woorde van die gesang in my gedagtes: „Die lente het aangebreek, dis tyd om te werk, roep werkers van heinde en ver,” het my hart reeds uitgegaan na die geestelike weiveld van Ulsan Gemeente wat die Here aan my toevertrou het. ’n Angswekkende gedagte het by my opgekom: as ons ons hande laat sak, sal ons geestelike akker net so verlate en woes agterbly. Daarom wil ek in hierdie uitgawe—wat in ’n nuwe gedaante en onder ’n nuwe naam verskyn—saam met u nadink oor die koers wat Ulsan Gemeente in hierdie nuwe lente moet inslaan.
Wat is dan die beeld van die kerk waarvan ons saam moet droom en wat ons moet verwesenlik? Laat ons ’n grondplan teken aan die hand van die Twaalf Artikels, waarin ons geloof so keurig saamgevat word. Die Apostoliese Geloofsbelydenis bely: „Ek glo aan ’n heilige, algemene kerk, die gemeenskap van die heiliges.” Die kerk word as ’n heilige byeenkoms gedefinieer omdat dit afgesonder is van enige wêreldse organisasie. Eerstens is dit ’n heilige gemeenskap omdat dit uit die wêreld uitgeroep is. In die Ou Testament is Israel „uit Egipteland, uit die slawehuis” uitgelei met die roeping: „Julle sal vir My ’n koninkryk van priesters en ’n heilige nasie wees” (Eksodus 19:6).
Die Nuwe-Testamentiese kerk verskil glad nie hiervan nie. God, wat Christus uit Egipte geroep het, het ons uit die wêreld uitgeroep en aan ons ’n wonderbaarlike roeping gegee. Die apostel Petrus beskryf die opdrag van die Nuwe-Testamentiese kerk soos volg: „Maar julle is ’n uitverkore geslag, ’n koninklike priesterdom, ’n heilige nasie, ’n volk as sy eiendom, sodat julle die deugde kan verkondig van Hom wat julle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig” (1 Petrus 2:9).
Wat is dan die kernelement van die heilige algemene kerk? Dit is niks anders nie as „die gemeenskap van die heiliges”—met ander woorde, „heilige gemeenskap”. En wat behels hierdie heilige gemeenskap? Dit beweeg in twee rigtings. Opwaarts, die gemeenskap met God, noem ons aanbidding. Sydelings is dit die onderlinge gemeenskap tussen gelowiges. As die aanbidding—die omgang met die heilige God—nie vooropgestel word nie, kan die onderlinge verkeer tussen die gelowiges nie heilig wees nie. In daardie opsig is die kerk sowel ’n aanbiddingsgemeenskap as ’n broederlike gemeenskap.
Om hierdie heilige gemeenskap uit te bou en te verfyn, is daar take wat die kerk moet aanpak. In breë trekke kan dit in vier areas verdeel word: evangelisasie (sending), toerusting, opleiding en diensbetoon. Hierdie lente wil ek graag met u deel hoe ons hierdie vier bedieningsvelde gaan aanpak. Eerstens wil ek ons Algehele Evangelisasiesondag in Mei onder die aandag bring. Ons het reeds met die voorbereidende gebedswerk begin. Tydens ons drieweeklikse spesiale oggendgebedveldtog het lidmate saamgekom om te bid en geestelike „ongeborenes” in hulle harte te koester. Ons moet deurlopend kontak met hulle behou, en in plaas daarvan om bloot te sê: „Kom saam kerk toe,” moet ons sorg dat hulle die evangelie hoor. Selfs al kan iemand nie persoonlik die evangelie aan die hand van die Vier Geestelike Wette deel nie, kan die evangelie deur middel van wyksbyeenkomste oorgedra word, sodat diegene wat hulle harte oopmaak en positief reageer, na die feesdiens gebring kan word. In dié opsig verskil ons strategie van geforseerde saamtrekke waar mense blindweg aangery word. In die lente moet die saai van die saad ons hoogste prioriteit wees.
Wat die geestelike versorging betref, dien nie net die Sondagskool en die wykbybelstudies nie, maar ook die verskillende kursusse wat reeds by die Bybelkollege afgeskop het, om gelowiges te help om diep gewortel te raak en te groei in die heilige geloof. Die terrein wat ons hierdie lente wil versterk, is die instelling van ’n „Huweliksvoorbereidingskool” vir jongmense wat trouplanne het. Ons wil vir verloofdes die geleentheid bied om oor vier weke heen, elke Vrydagaand, bymekaar te kom om te leer oor ’n Bybelse beskouing van die huwelik, die rolle en temperamente van man en vrou, dieper begrip vir mekaar, die herstel van ’n gesonde selfbeeld en die praktiese aspekte van trouvoorbereiding. Om bloot die leraar een keer te ontmoet en hom te vra om die huwelik te bevestig, is gans te min. Net soos ’n mens eers moet oefen en ’n rybewys moet kry voordat jy ’n motor bestuur, is dit lewensgevaarlik om onvoorbereid in die huwelik te tree. As dit van my afgehang het, sou ek graag ook ’n „Christelike Gesinskool” vir pasgetroudes wou loods, maar dit sal waarskynlik te veel wees vir hierdie lente.
Derdens lê opleiding ons na aan die hart. ’n Soldaat sonder opleiding is van geen nut nie. Net so is deeglike opleiding noodsaaklik vir ons as krygsliede van die Here. Wat korttermynopleiding betref, het ons ons gemeente se trots: die basiese en gevorderde kursusse van „Nuwe Lewe-opleiding”. Meer as ’n duisend mense het reeds geweldig baie baat hierby gevind deur die kern van die evangelie opnuut te begryp of helder te formuleer; hulle het ’n roeping en ’n „ek kan”-vertroue ontvang, hul vrese vir getuienis afgelê en selfs frontlinie-evangeliste geword. Hierdie lente het kandidaat Won-Taek Park die leiding hiervan met groot entoesiasme oorgeneem, soos ook blyk uit die beplande koördineerdersberaad wat vanjaar vir die eerste keer gehou word. Veral die gevorderde kursus, wat voorheen met wykshoofopleiding gekombineer is om aan plaaslike behoeftes te voldoen, sal vanaf vanjaar weer sy regmatige plek as gespesialiseerde evangeliste-opleiding inneem. Wat ons langtermynprogram betref, wil ons die dissipelskap- en bedieningsopleiding—gebaseer op die handboek Om die lidmaat wakker te maak—van blote voeding ophef tot volwaardige dissipelskapsopleiding. Diegene wat hierdie toerusting ontvang, sal as medewerkers in die lekebediening verantwoordelikheid vir die wyke aanvaar.
Laastens is daar die terrein van diensbetoon waarin die kerk daadwerklik betrokke moet raak. Alhoewel wyke die dienswerk in hul eie omgewing meer georganiseerd moet aanpak, weerspieël die naamsverandering van „outonome liggame” na „diensorganisasies” ons pastorale voorneme om met meer toewyding te dien. Beraadslaging en die instelling van ’n hulplyn om individuele genesing te bevorder, asook die aanwending van die opvoedkundige sentrum vir welsynswerk, verg verdere ondersoek; wat ons egter dadelik vanjaar wil begin, is die „Senior Kollege”, waaroor ons reeds sedert verlede jaar praat, en ’n „Mediese Kliniek” binne die kerkgebou. Omdat al hierdie planne slegs met die belangstelling en hartlike samewerking van die gemeentelede verwesenlik kan word, versoek ek u dringende gebedsondersteuning.
Laat my dan afsluit deur terug te keer na die besoek aan die Nokdong-uithangsentrum. Daardie dag, nadat ek oral rondgestap het, het ek op pad terug ’n dammetjie ontdek wat tussen die rietbosse weggesteek was. Toe ek die wilgertakkies langs die waterkant sien bot, het ek aangevoel dat die lente selfs na daardie verlate stukkie grond op pad is. Dit lyk asof die natuur altyd eerste die voetstappe van die lente hoor aankom. Terwyl ons uitsien na die dag waarop die lentesimfonie wyd sal weergalm—