태초부터 하나님은 우리 서로가 관계를 맺도록 계획하셨습니다. 사람을 한문으로는 인간(人間)이라고 합니다. 인간이란 단어가 보여주는 대로 우리 사람은 사람 사이에 있을 때, 그리고 사람들과 관계를 맺을 때 사람 구실을 할 수 있도록 하셨습니다. 그러므로 어떤 사람도 섬처럼 존재할 수 없습니다. 그러기에 세상을 창조하신 하루하루를 “보시기에 좋았더라”는 말로서 마감하셨고 이레 되는 날은 “보시기에 심히 좋았더라”고 하신 분께서 홀로 있는 아담을 바라보시고 “사람의 독처하는 것이 좋지 못하니”란 평가를 하시고 돕는 배필 하와를 만드셨습니다.
그리하여 결혼이란 제도를 통해 아내와 연합하여 한 몸을 이루는 가정 공동체를 주신 분께서는 우리가 하나님의 자녀로 태어나는 즉시 그리스도의 몸된 교회의 지체가 되게 하셨습니다. 그리스도와 연합한(unionwith Christ) 자는 그리스도를 믿는 다른 성도와 하나가 되게(communionof Saints) 의도하셨습니다. 그러므로 예수님을 구주와 주로 고백하는 모든 성도는 다른 성도들과 더불어 친교를 나누는 신앙공동체의 일원이 되게 하셨습니다. 그러므로 우리에게 있어서는 “성도가 서로 교통하는 것”은 신앙고백의 필수항목인 동시에 신앙생활의 필수적인 지향점이 되어야 합니다.
오늘처럼 예배의 자리에서 서로가 만나야 하는 동시에 성도라고 하면 “성도가 서로 교통하는 것”을 가장 잘 경험할 수 있는 구역 소그룹의 일 원이 되어야 합니다. 소그룹의 일원이 되어서 교제하는 것은 쉽지를 않을 수도 있습니다. 때로는 깊이 관여하지 않는 것이 더 편할 수도 있고 다치지 않을 수도 있습니다. 그러나 서로 알아가고 사랑하고 섬기는 성숙 한 성도가 되기 위해서는 소그룹에 속하지 않고는 다른 길이 없습니다. 그리스도의 성숙한 모습을 본받는 자가 되기 위해서는 매주일 소그룹으로 만나는 구역에 속해야 하는 것은 여러분의 선택사항이 아니라 필수 사항입니다.
건강한 공동체를 세워가는 일을 위해서 모든 목회자들이 구역장을 도우려고 올해는 준비하고 있습니다. 건강한 구역장이 건강한 구역을 만들기 때문입니다. 동시에 성숙한 구역원들이 또한 성숙한 구역장을 세워 가는 것도 사실입니다. 우린 어쩔 수 없이 서로 서로 영향을 주면서 살아가기 때문입니다. 그러므로 구주대망 2010년 “공동체를 세워가는 해”로 목표로 정한 울산교회에 소속된 성도라고 자신을 간주한다면 꼭 한 가지 구역 소그룹 공동체의 모임에 시간을 내시고 그 모임 안에서 성도가 서로 교통하는 것을 경험하는 복된 해가 되길 빕니다.
From the very beginning, God planned for us to live in relationship with one another. In Chinese characters, a human being is written as ingan (人間, literally "between people"). Just as the word itself reveals, human beings are meant to function fully as persons when we are among others and in relationship with them. Therefore, no person can exist as an isolated island. That is why God, who concluded each day of creation declaring "it was good" and on the seventh day proclaimed that it was "very good," looked upon Adam being alone and assessed, "It is not good for man to be alone," subsequently creating Eve as a suitable helper for him.
In this way, through the institution of marriage, He granted us the family community where a man unites with his wife to become one flesh. Likewise, the moment we are born as children of God, He makes us members of the church, which is the body of Christ. God intended that those united with Christ (union with Christ) would also be united with fellow believers in Christ (communion of saints). Consequently, every believer who confesses Jesus as Savior and Lord is made a member of a faith community sharing fellowship with other saints. Thus, for us, "the communion of saints" must be not only an essential article of our confession of faith, but also an indispensable focus of our Christian walk.
Just as we gather in worship today, every believer should also belong to a district small group where "the communion of saints" can be experienced most deeply. Sharing life as a member of a small group may not always be easy. At times, keeping one's distance might feel more comfortable and protect us from being hurt. However, if we wish to become mature believers who genuinely know, love, and serve one another, there is simply no other way than belonging to a small group. To conform to the mature likeness of Christ, belonging to a district small group that meets every Lord’s Day is not an optional extra, but an essential calling.
This year, all pastoral staff are preparing to support district small-group leaders diligently so that we may build a healthy community together. This is because healthy district leaders foster healthy district groups. At the same time, it is equally true that mature group members nurture mature district leaders, for we inevitably influence one another in our shared life. Therefore, if you consider yourself a believer belonging to Ulsan Church—which has set its motto for the Year of our Lord 2010 as "A Year of Building Community"—I earnestly pray that you will commit your time to joining a district small-group community, and that this will be a blessed year in which you truly experience the communion of saints.
Van die begin af het God beplan dat ons in verhouding met mekaar moet leef. In Chinese karakters word die mens geskryf as ingan (人間, letterlik "tussen mense"). Presies soos hierdie woord aandui, kan ons as mense eers waarlik ons roeping uitleef wanneer ons tussen mense is en verhoudings met mekaar bou. Daarom kan geen mens soos 'n eiland op sy eie bestaan nie. Daarom het God, wat elke skeppingsdag afgesluit het met die woorde dat dit "goed was", en op die sewende dag gesê het dat dit "baie goed" was, na die eensame Adam gekyk en geoordeel: "Dit is nie goed dat die mens alleen is nie." Daarop het Hy vir hom 'n helper gemaak wat by hom pas: Eva.
Op hierdie wyse het Hy deur die huwelik 'n gesinsgemeenskap geskenk waarin 'n man en sy vrou verenig word om een vlees te wees. Net so het Hy bepaal dat ons, sodra ons as kinders van God wedergebore word, lede word van die liggaam van Christus, Sy kerk. Hulle wat met Christus verenig is (union with Christ), is deur God bestem om ook een te wees met ander gelowiges wat in Christus glo (communion of saints). Daarom is elke gelowige wat Jesus as Verlosser en Here bely, 'n lid van 'n geloofsgemeenskap wat innige gemeenskap met ander gelowiges deel. Vir ons moet die "gemeenskap van die heiliges" dus nie net 'n wesenlike belydenisartikel wees nie, maar ook 'n onmisbare rigtingwyser vir ons daaglikse geloofslewe.
Net soos ons mekaar vandag in die erediens ontmoet, behoort elke gelowige ook deel te wees van 'n wykskleingroep waar "die gemeenskap van die heiliges" die beste ervaar kan word. Om deel te wees van 'n kleingroep en waarlik gemeenskap te beoefen, is nie altyd maklik nie. Soms voel dit geriefliker om nie te diep betrokke te raak nie, sodat 'n mens jouself teen seerkry kan beskerm. Maar as ons volwasse gelowiges wil word wat mekaar werklik leer ken, liefhet en dien, is daar eenvoudig geen ander weg as om aan 'n kleingroep te behoort nie. Om die volwasse beeld van Christus na te volg, is inskakeling by 'n wyk wat weekliks as kleingroep bymekaarkom, nie 'n keuse nie, maar 'n noodsaaklikheid.
Om 'n gesonde gemeenskap op te bou, berei al die leraars vanjaar voor om die wyksleiers heelhartig by te staan. 'n Gesonde wyksleier bou immers 'n gesonde wyk op. Terselfdertyd is dit ook waar dat volwasse wykslede op hul beurt volwasse leiers help vorm. Ons beïnvloed mekaar immers onvermydelik in die lewe. As u uself dus beskou as 'n gelowige wat behoort aan Ulsan Gemeente—wat vir die genadejaar 2010 die tema "'n Jaar van Gemeenskapsbou" gekies het—bid ek dat u beslis tyd sal maak vir die byeenkomste van 'n wykskleingroep, en dat dit 'n geseënde jaar sal wees waarin u die gemeenskap van die heiliges ten volle mag ervaar.