목요일 밤에 무슨 칼럼을 쓸까하며 옥상에 올라갔더니 개구리 울음소리가 마을 밤공기를 가득 채우고 있었습니다. 달빛 때문에 밤하늘에 떠있는 구름 윤곽이 어렴풋이 보이고 간간히 별을 볼 수 있다는 것도 두산리 사택이 주는 기쁨입니다. 이제 곧 4월은 끝나고 오늘 이 칼럼을 읽는 여러분은 5월의 첫 날에 접어들었습니다. 집 주변에 자리한 논에는 물을 채우고 있는 중이고 한 모퉁이에는 못자리를 잡아 볍씨를 뿌리고 있습니다. 두산리 시골 동네 사람들은 봄이라 바쁘게 농사를 짓기 위한 준비들을 하고 있습니다.
벌써 부지런한 농부들은 옥수수 모종을 구해서 한 밭 가득 심어놓기도 했고 바쁜 일 가운데 틈을 내어서 엄(엉개)나무 순이며 가죽나무 새잎을 베고 있는 모습도 보였습니다. 어릴 때 외가에서 먹던 가죽 자반 기억이 떠올라서 침샘을 자극합니다. 하긴 시골 동네까지 쑥이나 야생 미나리를 캐러 오는 도시 아줌마들도 가끔 보입니다. 우리 동네에서 농사를 짓는 사람들은 거의 소를 키웁니다. 지난겨울 구제역 위기를 잘 넘긴 축사에는 예쁜 송아지들의 모습이 봄이라는 느낌을 더해줍니다.
산길을 올라가면 길가에는 제비꽃이 지천으로 널려있고 이제는 진달래는 사라지고 그 자리에 분홍색 연달래가 피어있습니다. 그리고 산 벚꽃이 자취를 감추고 이팝나무 하얀 꽃들이 탐스럽게 피어 있습니다. 그리고 각각 다른 톤의 연두색 새로운 잎들을 자랑하는 나무들이 가득한 숲이 내미는 유혹의 손길을 외면하기 어려운 봄의 한 가운데 있습니다. 생명이 가득한 봄의 노래를 듣지도 못하고 형형색색의 아름다운 풀꽃들도 쳐다볼 여가도 없이 사는 것은 반성해 볼 일입니다. 물론 먹고 살기에 힘겨운 이들에게 이런 말을 하는 것은 결코 아닙니다. 살만하면서도 계속 욕심에 매여서 귀 기울이고 눈 돌릴 여유를 갖지 못하는 이들에게 하는 말입니다.
오늘 첫 발을 들여 놓는 5월이 지나가면 봄은 사라지고 맙니다. 가정의 달 5월은 어린이 주일, 부모님 주일만이 아니라, 황폐해진 우리 가정과 우리의 소중한 관계를 복원하기 위해서 여유를 가지기를 바랍니다. 차 한 잔, 커피 한 잔을 두고 마주 앉아서 서로에 대한 관심을 표할 수도, 달리는 차안에서 클래식을 들을 수도 있고, 책방에 들러서 좋은 책 한 권을 사서 읽으며 감동적인 구절에 밑줄을 치는 것도 봄의 여유를 맛보는 방법이 될 것입니다. 아니면 스승의 날을 맞이해서 케이크를 사들고 방문하는 것도 좋지만 그보다는 편지 한 통에 감사의 마음을 담아보는 것도 아주 좋은 방법일 것입니다. 누군가 오늘의 여러분이 있도록 한 소중한 분들을 기억하고 감사의 말을 전하는 한 통의 전화, 감사의 글을 보내는 편지 한 통도 아름다운 봄을 더욱 아름답게 보내는 방안이 될 것입니다. 봄은 곧 지나갈 것입니다.
On Thursday night, as I went up to the rooftop wondering what to write for this column, the croaking of frogs filled the village night air. The faint outlines of clouds floating across the night sky beneath the moonlight and the occasional glimpses of stars are among the quiet joys of living in the parsonage here in Dusan-ri. Soon, April will come to an end, and as you read this column today, you will have stepped into the first day of May. The paddy fields surrounding the house are being filled with water, and in one corner, seedbeds are prepared and rice seeds are being sown. In the rural village of Dusan-ri, the local folks are busily making preparations for farming now that spring has arrived.
Already, diligent farmers have obtained corn seedlings and planted an entire field with them, and amid their busy schedules, some can be seen making time to trim shoots of the prickly castor oil tree (eomnamu) and tender leaves of the Chinese toon (gajuknamu). Memories of the seasoned toon side dish my maternal grandmother used to prepare come rushing back, making my mouth water. Occasionally, one can even spot townswomen visiting our countryside to dig up mugwort or gather wild water parsley. Almost everyone farming in our neighborhood also raises cattle. Having safely weathered the threat of foot-and-mouth disease this past winter, the barns are now home to lovely calves, adding to the unmistakable feeling of spring.
Walking up the mountain path, violets carpet the roadsides everywhere, and the early Korean azaleas have now vanished, replaced by the blooming pink royal azaleas. The wild mountain cherry blossoms have retreated, and the white blossoms of the fringetree flourish in luscious clusters. We are right in the heart of spring, where it is almost impossible to turn away from the inviting hand extended by the forest—a canopy boasting fresh new leaves in every conceivable shade of light green. To live without ever pausing to listen to the song of spring bursting with life, or without having the leisure to gaze upon the colorful wild blossoms, is something that calls for reflection. Of course, I am by no means saying this to those who are struggling simply to make ends meet. Rather, I speak to those who have enough to live comfortably, yet remain bound by endless ambition, never finding the peace of mind to listen or turn their eyes to the beauty around them.
Once May, which begins today, passes by, spring will slip away completely. May is the Month of the Family. Beyond celebrating Children’s Sunday and Parents’ Sunday, I sincerely hope we take the time to restore our weary homes and precious relationships. Sitting across from one another over a cup of tea or coffee to show genuine care, listening to classical music in a moving car, or stopping by a bookstore to purchase a good book and underline touching passages—these, too, are wonderful ways to savor the serenity of spring. Or, with Teachers’ Day approaching, bringing a cake for a visit is thoughtful, but pouring heartfelt gratitude into a handwritten letter might be even more meaningful. Making a phone call to thank those precious souls who helped shape who you are today, or sending a letter filled with words of appreciation, will surely make this lovely spring even more beautiful. For spring will soon pass us by.
Toe ek Donderdagaand op die dakstoep gaan staan het en gewonder het waaroor ek hierdie rubriek sou skryf, het die paddakoor die dorpie se naglug gevul. Die flou buitelyne van die wolke wat in die naghemel onder die maanlig dryf en die af en toe glinster van sterre is deel van die stille vreugdes wat die pastorie hier in Dusan-ri bied. Weldra loop April ten einde, en wanneer u vandag hierdie rubriek lees, sal u reeds die eerste dag van Mei betree het. Die ryslande rondom die huis word tans met water gevul, en in een hoek word kwekerye voorberei en ryssaad gesaai. In die plattelandse dorpie Dusan-ri is die plaaslike mense besig om ywerig voor te berei vir die boerdery noudat die lente aangebreek het.
Flukse boere het reeds mieliesaailinge aangeskaf en 'n hele land vol geplant, en te midde van hul besige werksaamhede kan 'n mens sien hoe hulle tyd inruim om die lote van die stekelrige castor-olieboom (eomnamu) en die vars blare van die Chinese toonboom (gajuknamu) te oes. Herinneringe aan die toongereg wat my ouma aan moederskant vroeër gemaak het, kom dadelik by my op en laat my mond water. 'n Mens sien darem ook af en toe stadsvroue wat na die platteland kom om wilde als of waterpietersielie uit te grawe. Byna almal wat in ons omgewing boer, hou ook beeste aan. Noudat die krisis van bek-en-klouseer die afgelope winter goed deurstaan is, bring die pragtige kalfies in die stalle 'n ekstra lentegewaarwording mee.
As 'n mens met die bergpad opstap, lê die viooltjies volop langs die pad gestrooi; die vroeë asaleas het verdwyn en in hul plek blom die pienk koninklike asaleas. Die bergkersiebloeisels het reeds hul spore uitgewis, en die wit bloeisels van die sneeuvlokkieboom blom welig. Ons bevind ons midde-in die lente, waar dit moeilik is om die uitgestrekte hand van die woud te weerstaan—'n woud wat spog met vars nuwe blare in allerhande skakerings van liggroen. Om te lewe sonder om ooit die lentelied vol lewe te hoor, of sonder die vrye tyd om na die kleurryke veldblommetjies te kyk, is iets wat stof tot nadenke bied. Dit sê ek natuurlik geensins vir diegene wat sukkel om bloot te oorleef nie. Ek sê dit eerder vir dié wat 'n goeie lewe geniet, maar steeds vasgevang bly in hebsug en nooit die rus vind om hul ore te spits of hul oë na die skoonheid rondom hulle te draai nie.
Sodra Mei, wat vandag sy eerste tree gee, verbygaan, sal die lente finaal verdwyn. Mag die Gesinsmaand van Mei nie net oor Kinderdag en Ouersondag gaan nie, maar mag ons die tyd neem om ons verwaarloosde gesinne en kosbare verhoudings te herstel. Om oorkant mekaar te sit met 'n koppie tee of koffie en ware belangstelling in mekaar te toon, om in 'n ryende motor na klassieke musiek te luister, of om by 'n boekwinkel aan te gaan, 'n goeie boek te koop en treffende frases te onderstreep—dit is alles maniere om die rus en vrede van die lente te smaak. En met Onderwysersdag op hande, is dit wel mooi om 'n koek te koop en te gaan kuier, maar dit is dalk 'n nóg beter idee om jou dankbaarheid in 'n opregte brief uit te stort. 'n Telefoonoproep om iemand te bedank wat jou gehelp het om te word wie jy vandag is, of 'n briefie van waardering, sal hierdie pragtige lente beslis nóg mooier maak. Want die lente sal spoedig verbygaan.