‘오피니언 칼럼니스트’로 참여를 해달라는 요청을 받고 가부간 답할 사흘동안 말미를 얻었습니다. 그래서 먼저 기도했습니다. “주님, 이 일이 제가 해야 할 일입니까? 아니면 피해야 할 일입니까? 지혜를 주십시오. 이제 제게 남은 짧은 날들에는 재미있고 의미있는 일을 하고 싶습니다.” 주변에는 존귀한 주님의 일을 하면서도 너무 재미 없이 하는 사람들이 많기 때문에 자주 되새기는 말입니다. 영광스런 주님의 일을 함께 의논 하면서, 기쁨이 없이 회의(懷疑)만 생기는 회의(會議)에 그래도 ‘오래참고’ 앉아있는 사람들은 신기합니다. “항상 기뻐하라 쉬지 말고 기도하라 범사에 감사하라 이는 그리스도 예수 안에서 너희를 향한 하나님의 뜻이니라”
그래서 우선 내가 할 수 있는 일인지를 확인하기 위해 자신이 걸어온 길을 되돌아보았습니다. 중학교 3학년 때 <민다리>라는 교지(校誌)에 <수학시간의 교실풍경>을 실린 기억이 났습니다. 이후에 대학에 가서 소속된 교회의 격월로 나오는 회지에도 자주 글들을 올렸던 기억이 납니다. 그 가운데는 <5분간의 가치>라는 칼럼으로써 담임목사님의 칭찬을 들었던 소중한 추억도 있습니다. 그리고 작년말 은퇴를 하기까지 목회를 하면서, 거의 매주 설교작성 외에도 칼럼을 쓰는 일은 멈추지 않았으니, 칼럼니스트로서의 일은 생소한 영역으로 들어가는 것은 아닙니다. <기쁨 기도 감사>라는 제목의 은퇴기념칼럼집도 내었으니까요^^
그러면서 ‘내가 이 일을 재미있게 할 수 있을까?’ 하는 질문을 스스로 던져 보았습니다. 사실 칼럼을 쓰는 일은 시간을 지켜야 하고 주제를 찾아야 하는 긴장도 따르지만, 이 오피니언 투고는 ‘원고의 양은 자유로우며 주 1회 또는 한 달에 2~3편 정도’라고 하니 그나마 조금 숨 쉴 만한 여유가 있어 보이고, 나름 제게는 재미있는 일이기도 합니다. 하지만 한 주간 168시간 가운데 적어도 2시간을 들일 만한 가치가 있는, 의미가 있는 일인지를 잇달아 묻고 싶습니다. 지금까지 걸어온 삶의 궤적을 돌아보면, 오피니언 리더로서 성도들을 섬기는 일은, 이제 신앙공동체를 향한 책무이기도 하지만, 과연 의미있는 일인가 하는 의문이 다가오기 때문입니다.
항상 글감을 찾는 긴장에다가, 일주일에 정규적으로 글을 쓰는 그 시간을, 차라리 내 자신이 기도하는 일에 드리는 것보다 과연 가치가 있을 것인가하는 질문입니다. 하지만 물론 칼럼을 쓰지 않는다고 해서, 정규적으로 그 시간을 드려 기도할 것인지에 대한 확신도 없습니다. 그래서 좀 더 적극적으로 생각하기로 했습니다. 적어도 그 칼럼을 쓸 때, 기도하는 마음으로 쓸 가능성은 매우 높습니다. 그렇다면 그 시간은 정규적인 기도사역이, 최소한 제게는, 될 수 있습니다. 또한 하나님의 은혜로, 하나님의 영에 감동한 사람들이 제 칼럼을 읽으면서 기도에 힘을 합하는 기적(奇蹟)도 기대할 수 있을 것입니다.
After receiving a request to contribute as an 'opinion columnist,' I was given three days to deliberate and give my answer. So, I prayed first: “Lord, is this something I should take up, or something I should step away from? Please grant me wisdom. In the brief days I have left, I wish to do things that are joyful and meaningful.” I often reflect on this because all around me, I see so many people engaged in the Lord's noble work yet doing so without any joy. It is truly remarkable to see people sitting through meetings (會議) that breed only doubt and skepticism (懷疑) without a trace of joy, 'patiently enduring' while discussing the glorious work of the Lord. “Rejoice always, pray continually, give thanks in all circumstances; for this is God’s will for you in Christ Jesus.”
To discern whether this was truly something I could undertake, I looked back upon the path I have walked. I recalled my third year of middle school when my essay, Scenery of a Classroom during Math Class, was published in our school magazine, Mindari. Later in university, I frequently contributed articles to the bimonthly bulletin of my home church. Among them is a precious memory of receiving warm praise from my senior pastor for a column titled The Value of Five Minutes. Moreover, throughout my pastoral ministry right up to my retirement at the end of last year, I never ceased writing weekly columns alongside preparing sermons. Becoming a columnist is by no means stepping into unfamiliar territory. After all, I even published a commemorative retirement column anthology titled Joy, Prayer, and Thanksgiving^^
And so I posed this question to myself: “Can I do this joyfully?” Truth be told, writing a column carries the discipline of meeting deadlines and searching for relevant themes. Yet, since this opinion column allows for flexible length and calls for about once a week or two to three pieces a month, it seems to offer a comfortable breathing room and feels like something I would genuinely enjoy. Nevertheless, I must further ask: is it truly meaningful, worth at least two hours out of the 168 hours of each week? Looking back over the trajectory of my life, serving the congregation as an opinion leader feels like a calling and duty to the faith community, yet I still wonder whether it holds genuine significance.
It comes down to this question: amidst the perpetual tension of searching for writing topics, would spending that regular weekly time writing truly be more valuable than dedicating it entirely to prayer? Of course, even if I did not write the column, I cannot say with certainty that I would faithfully devote that exact time to prayer. Therefore, I chose to embrace a more proactive mindset. At the very least, while writing each column, I am very likely to do so with a praying heart. In that case, that time can become—at least for me—a regular ministry of prayer. Furthermore, by God's grace, I can hope for the wonder of readers, touched by the Spirit of God, joining their hearts with mine in prayer as they read these columns.
Nadat ek gevra is om as 'n 'opinie-rubriekskrywer' aan te sluit, het ek drie dae gekry om te besin en my antwoord te gee. Daarom het ek eers gebid: “Here, is dit iets wat ek moet aanpak, of moet ek dit liewer vermy? Gee my tog wysheid. In die kort dae wat vir my oorbly, wil ek dinge doen wat vreugdevol en betekenisvol is.” Dit is woorde wat ek gereeld oordink, want rondom my sien ek baie mense wat die Here se edele werk doen, maar sonder enige vreugde. Dit bly vir my merkwaardig hoe mense kan sit in vergaderings (會議) wat net twyfel (懷疑) baar sonder enige blydskap, terwyl hulle 'met lankmoedigheid' bly sit en beraadslaag oor die glorieryke werk van die Here. “Wees altyd bly. Bid gedurig. Wees in alle omstandighede dankbaar, want dit is wat God in Christus Jesus van julle verwag.”
Om vas te stel of dit iets is wat ek werklik kan doen, het ek teruggekyk op die pad wat ek geloop het. Ek het onthou hoe my opstel, Klaskamertoneel tydens Wiskundeklas, in my graad 9-jaar in ons skoolblad, Mindari, gepubliseer is. Later op universiteit het ek gereeld artikels vir die tweemaandelikse nuusbrief van my tuisgemeente geskryf. Onder hulle is 'n kosbare herinnering aan lof wat ek van my leraar ontvang het vir 'n rubriek getiteld Die Waarde van Vyf Minute. Boonop het ek regdeur my bediening tot met my aftrede aan die einde van verlede jaar nooit opgehou om, naas my preekvoorbereiding, weekliks 'n rubriek te skryf nie. Om 'n rubriekskrywer te wees, is dus geensins onbekende terrein nie. Ek het immers selfs 'n aftreerubriekbundel getiteld Vreugde, Gebed, Danksegging uitgegee^^
En toe vra ek myself af: “Sal ek dit met vreugde kan doen?” Om die waarheid te sê, bring die skryf van 'n rubriek altyd die spanning van sperdatums en die soeke na temas mee. Tog, aangesien hierdie opinierubriek vryheid gee wat lengte betref en net sowat een keer per week of twee tot drie keer per maand vereis, voel dit asof daar genoeg asemruimte is en klink dit na iets wat vir my waarlik aangenaam kan wees. Nietemin wil ek myself verder afvra: is dit werklik die moeite werd, betekenisvol genoeg om minstens twee van die 168 ure in 'n week daaraan af te staan? As ek terugkyk op die lewenspad wat ek gestap het, voel dit om as meningsvormer gelowiges te dien wel soos 'n roeping en verantwoordelikheid teenoor die geloofsgemeenskap, maar tog kom die vraag by my op of dit waarlik sinvol is.
Dit kom neer op die vraag: is die tyd wat ek gereeld elke week aan skryf bestee—te midde van die voortdurende spanning om onderwerpe te vind—werklik meer werd as om daardie einste tyd uitsluitlik aan persoonlike gebed te wy? Natuurlik, selfs al sou ek nie die rubriek skryf nie, het ek geen waarborg dat ek daardie tyd gereeld en getrou aan gebed sou wy nie. Daarom het ek besluit om 'n meer positiewe uitkyk te kies. Wanneer ek daardie rubriek skryf, is die kans immers baie groot dat ek dit met 'n biddende hart sal doen. In daardie geval kan daardie tyd—ten minste vir my—'n gereelde gebedsbediening word. Daarbenewens kan ek deur God se genade hoop op die wonderwerk dat mense wat deur God se Gees aangeraak word, my rubriek sal lees en hul harte in gebed met myne sal verenig.