이 동네에 이사를 온지 12년이 넘었습니다. 아주 추운 겨울 어느날 처음 이사를 했습니다. 겨울 풍경도 아름다운 이 동네는 스무 가구 정도가 살고 있는 작은 시골 마을입니다. 그리고 본래 살던 주민과 이사를 들어온 주민이 비슷합니다. 별로 텃세도 심하지 않고 사건 사고도 일어나지 않는 조용한 마을입니다. 처음 이사를 하고 나서 주변을 살펴보면서 속으로 산책로도 덤으로 주셨더라면 하는 생각이 살짝 스쳐 지나갔지만, 그 생각을 입밖으로 내밷지 아니했습니다. “이 모든 일에도 불구하고 욥은 입술로 죄짓지 않았습니다.”(욥 2:10)라는 선배를 알고 있었기 때문입니다.
“그 산지도 네 것이 되리니 비록 삼림이라도 네가 개척하라 그 끝까지 네 것이 되리라”(수 17:18) 는 말씀을 떠올린 것은 아니지만 톱과 괭이, 낫을 들고 산책로를 한동안 가다듬었습니다. 사실 길을 새로 만드는 것은 아니고 오히려 옛날 사람들이 다니던 일을 다시 찾아내는 일이었습니다. 옛날에는 사람들이 땔감을 비롯해서 많은 것을 산에서 얻었기에, 사람들이 다니던 길이 살아 있었지만, 요즈음은 세상이 달라져서 그 길이 더 이상 뚜렷이 보이지 않았고, 또 어떤 구간은 덤불이 우거져서 낫이나 톱이 필요하기도 했고, 때론 곡갱이를 사용해야 하기도 했습니다. 그래서 4, 50분 코스를 하나 만들어서 애용했는데, 조금씩 주변 환경과 익숙해지니, 우리 동네만큼 산책로가 동서남북으로 많이 나있는 곳도 없을 것이라는 생각이 듭니다.
50분, 1시간, 1시간 반, 2 시간, 3시간 코스까지 다양하게 있으니, 그때마다 형편에 따라서 선택하면 됩니다. 여름에는 아침 일찍 걷지만 요즈음 같이 날씨가 추운 때는 한낮이 걷기에 가장 좋은 시간인 것 같습니다. 집을 나서서 5분이면 소나무 숲으로 들어서게 됩니다. 아마도 10년에서 50년은 되어 보이는 소나무들이 자리를 지키고 있는 숲입니다. 요즘 같은 계절에는 발밑에 밟히는 감촉이 카펫처럼 부드럽고 포근할뿐 아니라 향기롭기조차합니다. 늦가을에 떨어진 소나무낙엽 (갈비)으로 새로운 카펫으로 해마다 교체해 주시니 우리를 향한 하나님의 생각이 매우 깊습니다. “여호와여 주께서 행하신 일이 어찌 그리 크신지요 주의 생각이 매우 깊으시니이다”(시 92:5)
소나무 숲길을 걷다보면 소나무제선충해로 인한 죽은 소나무를 잘라서 한데 모은 다음 약품 처리를 해서 덮개를 씌운 무더기가 가끔씩 보입니다. 누군가는 그것을 보고 ‘소나무 무덤’이라고 부르더군요. 해마다 소나무 무덤이 많아지니 참으로 마음이 아픈 현상이기도 합니다. 하지만 그것은 제가 어쩔 수 없는 일이니 그나마 내가 할 수 있는 일은, 산책길에 버려진 죽은 가지들을 치우는 일입니다. 특히 큰 바람이 불고나면 수월찮은 일거리들입니다. 행여 뒤에 걷는 이들이 있다면, 내가 지나갔기에 조금 더 더 나은 길이었으면 좋겠다는 생각에서, 손에 있는 지팡이로 이리저리 치우기도 합니다. 하지만 아내는 그런 나를 신기하게 바라봅니다. 집뜰에도 손길이 필요한 일들이 항상 있지만, 스스로 손을 보는 일이 거의 없기 때문입니다. 바깥일은 눈에 들어오지만 집안일은 눈에 들어오지 않으니 아내로부터 선물받은 제 별명이 “바깥양반”입니다.
It has been over twelve years since we moved to this neighborhood. We first moved in on a bitter winter day. Beautiful even in its winter scenery, this neighborhood is a small rural village of about twenty households. The ratio between long-time native residents and newcomers who moved in is roughly even. It is a quiet, peaceful village where newcomers face little unwelcoming territorialism and where few incidents or accidents ever occur. When we first settled in and took in our surroundings, a fleeting thought crossed my mind: "If only a walking trail had been thrown in as a bonus..." Yet, I never uttered that thought aloud. It was because I remembered the example of my spiritual predecessor: "In all this, Job did not sin with his lips" (Job 2:10).
While I was not consciously bringing to mind the passage, "The mountain shall be yours... though it is a forest, you shall clear it, and its farthest border shall be yours" (Joshua 17:18), I took up a saw, a hoe, and a sickle, and spent some time tending to a walking trail. In truth, I was not blazing a brand-new path, but rather rediscovering the trails once traveled by people of old. In earlier days, folks gathered firewood and many other necessities from the mountains, keeping those footpaths well-trodden and alive. Yet times have changed, and those paths were no longer clearly visible. In some sections, thickets had grown so dense that a sickle or saw was essential, and occasionally even a pickaxe was called for. Thus, I carved out a favorite forty-to-fifty-minute loop. As I grew increasingly familiar with the surrounding terrain, I came to believe that there can hardly be another village blessed with as many trails winding north, south, east, and west as ours.
Now there is a diverse selection of routes—fifty minutes, an hour, an hour and a half, two hours, even three hours—allowing one to choose freely according to the circumstances of the day. In summer, I set out early in the morning; but in cold weather like this, the middle of the day seems to be the pleasantest hour for a walk. Just five minutes after leaving the house, I step into a pine forest—a tranquil woodland sheltered by pine trees that look anywhere from ten to fifty years old. In this season, the ground beneath one's feet feels as soft, warm, and inviting as a carpet, and it even carries a refreshing fragrance. With the fallen pine needles that drift down in late autumn, God kindly renews this carpet year after year, showing how deep His thoughts are toward us: "O Lord, how great are Your works! Your thoughts are very deep" (Psalm 92:5).
As I wander along the pine-scented path, I occasionally come across tarpaulin-covered mounds where pine trees killed by pine wilt disease have been cut down, piled together, and chemically treated. Someone once referred to these as "pine tree graves." Watching these pine graves multiply with each passing year brings a genuine ache to my heart. Yet, since that is a sorrow beyond my power to remedy, the humble task left to me is simply to clear away the dead branches scattered along the trail. Especially after strong winds have swept through, this turns out to be no small task. With the quiet wish that the path might be just a little gentler and clearer for whoever might walk behind me, I use my walking staff to sweep and nudge the branches aside. My wife, however, looks upon me with bemused amusement. There are always chores in our own yard waiting for a helping hand, yet I rarely attend to them of my own accord. Because outdoor concerns catch my eye while household tasks slip right past me, my wife has affectionately bestowed upon me the fitting nickname: "The Outdoor Gentleman."
Dit is al meer as twaalf jaar sedert ons na hierdie buurt verhuis het. Ons het op 'n bitter koue wintersdag hier ingetrek. Hierdie dorpie, wat selfs in die winterprag bekoorlik bly, is 'n klein plattelandse gemeenskap van sowat twintig huishoudings. Die verhouding tussen die oorspronklike inwoners en die nuwe intrekkers is min of meer gelyk. Dit is 'n stil en rustige dorpie waar daar min afsydigheid teenoor nuwelinge heers en waar selde enige voorvalle of ontwrigtings plaasvind. Toe ons pas hierheen verhuis het en die omgewing verken het, het 'n vlugtige gedagte by my opgekom: "As die Here ons tog net 'n wandelpad as 'n ekstra gunsie gegee het..." Tog het ek daardie gedagte nooit uitgespreek nie. Ek het immers onthou van my geestelike voorganger: "Onder dit alles het Job nie met sy lippe gesondig nie" (Job 2:10).
Hoewel ek nie noodwendig gedink het aan die woorde: "Maar die bergland moet joune wees; want alhoewel dit 'n bos is, moet jy dit afkap, en die uitlopers daarvan sal aan jou behoort" (Josua 17:18) nie, het ek 'n saag, 'n skoffel en 'n sekel opgetel en 'n tyd lank gewerk om 'n wandelpad te baan. Om die waarheid te sê, het ek nie 'n splinternuwe roete gemaak nie, maar eerder die ou voetpaaie van weleer herontdek. Vroeër jare het die dorpenaars brandhout en allerlei lewensmiddele uit die berge gehaal, waardeur die voetpaadjies altyd oop en lewendig gebly het. Maar tye het verander, en daardie spore was nie meer duidelik sigbaar nie. Op sekere plekke het die bosse so dig gegroei dat 'n sekel of saag onontbeerlik was, en soms moes 'n pik selfs ingespan word. So het ek 'n gunstelingroete van sowat 40 tot 50 minute uitgelê. Namate ek meer vertroud geraak het met die terrein, het ek besef dat daar skaars 'n ander dorpie kan wees wat met soveel wandelpaaie na die noorde, suide, ooste en weste geseën is soos ons s'n.
Daar is vandag 'n ryk keuse van roetes—50 minute, 'n uur, 'n uur en 'n half, twee uur, en selfs drie uur—sodat 'n mens kan kies na gelang van jou omstandighede en beskikbare tyd. In die somer stap ek vroegoggend, maar in die koue weer soos nou is die middel van die dag die aangenaamste tyd vir 'n wandeling. Skaars vyf minute nadat ek by die voordeur uitstap, bevind ek my reeds in 'n dennebos. Dit is 'n woud waar dennebome wat sekerlik tussen tien en vyftig jaar oud is, getrou waghou. In hierdie seisoen voel die grond onder 'n mens se voete sag en warm soos 'n mat, en boonop ruik dit heerlik vars. Met die denneheuning wat in die laat herfs val, vernuwe God hierdie sagte tapyt jaar na jaar, wat getuig van Sy diepe sorg vir ons: "Hoe groot is u werke, o Here! Baie diep is u gedagtes" (Psalm 92:5).
Terwyl ek langs die dennebospad stap, sien ek nou en dan hope dennebome wat weens die denneaalwurm-plaag afgekap, bymekaargemaak, met chemikalieë behandel en met seile bedek is. Iemand het dit al treffend "dennebomegraftes" genoem. Dat hierdie dennebomegraftes jaar na jaar toeneem, stem 'n mens waarlik hartseer. Tog lê dit buite my vermoë om die situasie te verander. Al wat ek kan doen, is om die dooie takke wat oor die wandelpad lê, eenkant toe te vee. Veral ná 'n hewige windstorm is dit geen geringe takie nie. Met die hoop dat die paadjie vir diegene wat ná my stap net 'n bietjie aangenamer en veiliger sal wees, stoot ek die takke met my kierie uit die pad. My vrou kyk my egter met 'n mengsel van verbasing en verwondering aan. In ons eie tuin is daar immers altyd werkies wat wag, maar ek sit self selde 'n hand by. Aangesien die dinge daarbuite dadelik my aandag trek terwyl die take tuis ongesiens verbygaan, het my vrou my liefdevol met 'n gepaste bynaam bedink: "Die Buitemens."