우리 인간은 자신을 슬기인(호모사피엔스)이라고 스스로를 명명하기 전부터 어쩌면 정치적인 DNA를 갖고 태어났다는 생각이 듭니다. 그럼에도 불구하고 ‘슬기인’에 대칭해서 ‘정치인’이라는 호칭을 우리 자신에게 쓰고 싶지 않은 것은, 이미 그 칭호를 전매특허를 낸 것처럼 특정 직업인들이 등장했기 때문입니다. 특히 지난 해 12월 초, 대통령의 몇 시간짜리 계엄선포는 우리 안에 잠재된 정치적 DNA를 급 활성화 시킨 것 같습니다. 대선을 앞두고 요즈음은 입 가진 사람마다 정치 이야기를 한마디씩 하다보니, 여름철 물 논에 개구리들의 합창처럼 들립니다. 어느 말이 정확하고 유익한 것인지 구별하기가 정말 난감한 시대를 살고 있는 것 같습니다. “또 내가 보매 개구리 같은 세 더러운 영이 용의 입과 짐승의 입과 거짓 선지자의 입에서 나오니”
이런 때 일수록 꼭 같은 성경을 우리의 믿음과 행위의 교본으로 삼는 성도들 사이에서도 일치된 입장을 보이기는 커녕 서로의 입장이 다르면 비난과 모욕의 말을 서슴치 않습니다. 이런 현상은 지난 12월 초부터 시작된 것은 아닙니다. 10월 27일 서울 광화문 일대에서 가진 “한국교회 200만 연합예배 및 큰 기도회”를 앞두고부터 전례 없는 대립이 교인들 사이에 생겨났습니다. 물론 주최측에서는 “동성애와 차별금지법에 대한 반대, 그리고 한국 사회와 교회의 영적 회복을 위한 기도”를 해야 할 때라고 주장한 반면에 그 자체가 바로 정치적 행위이기 때문에 예배나 기도회라고 부르며 교인들을 광화문으로 결집시키는 것 자체가 성경적이 아니라는 입장도 있었습니다. 더 이상 신학적인 입장 차이라고 치부하기에는 어려웠던 것이 같은 교단 안에서도 두 부류는 분명했기 때문입니다.
뿐만 아니라 대립적인 양 그룹에 속한 이들 가운데는 그동안 교제해왔던 좋은 신앙의 친구들이 양쪽에서 모두 찾을 수 있었습니다. 하지만 모두들 워낙 거센 입장을 표명하다 보니, 개인적으로 입장을 표명하기에는 난감한 상황에 봉착하곤 했습니다. 게다가 갈수록 사태는 첨예화 되어서 급기야는 강단까지 정치적 입장을 표명하는 자리가 되기도 했습니다. 그런 현상은 입장에 따라서 강단의 변질로 보기도 하고, 예언자적 설교로 추앙받기도 합니다. 하여 입장에 따라서는 “한국 교회는, 세대주의자인 미국의 무디 등 부흥사 중심의 선교사의 입국으로 근본주의적 성경관이 한국 교회에 주입되면서, 연구하지 않는 반지성주의적 무지한 목사들의 배출과 확장주의적 복음 설교에 기인한다 ”고 비판하기도 합니다. 그런가 하면 “목사의 세속 정치 참여 어떻게 할 것인가”라는 질문을 던지기도 합니다.
하지만 이런 현상 앞에 우리는 참으로 아는 것이 제한적이라는 사실을 부인할 수가 없습니다. 상대방을 근본주의자로 몰아간다든지, 심하면 ‘단 세포적’ 사고를 한다고 형제를 매몰차게 폄하하는 일들은 중단되기를 소망합니다. 자신을 지성적인 그리스도인이라고 생각하든지, 오직 복음과 전도에 열정적인 그리스도인이라고 생각하든지 상관없이 “사랑 안에서 진리를 말하는” 기본 태도를 지켰으면 합니다. 동시에 우리는 서로 생각이 다를 수 있다는 여지를 남겼으면 좋겠습니다. 제가 보기에는 두 입장 다 현세에 매몰되어 있는 것 같아서 안타깝습니다. 우리가 뽑는 대통령에 의해서 우리의 운명이 하루 아침에 바뀐다고 믿지 않기를 바랍니다. 오히려 세상나라보다 하나님 나라의 도래에 집중하는 그리스도인들이 많아졌으면 합니다. 속지 마십시오. 바다에서 나오든지 땅에서 올라오든지 모두 짐승이지 우리의 구원자가 아닙니다. 우리의 구원자는 오직 하늘에서 내려옵니다. 그러므로 성도들은 “복스러운 소망과 우리의 크신 하나님 구주 예수 그리스도의 영광이 나타나심을” 기다리는 자들입니다.
Long before human beings named themselves Homo sapiens—the wise human—I suspect we were already born with a political DNA. Yet, the reason we hesitate to call ourselves "political beings" in contrast to "wise beings" is that a specific class of professionals seems to have already claimed that title as their exclusive patent. In particular, early last December, the president's few-hour declaration of martial law seemed to abruptly activate the dormant political DNA within us. With the upcoming presidential election, practically everyone who has a mouth has something to say about politics nowadays, sounding much like a chorus of frogs in a summer paddy field. We seem to be living in a time when it is truly bewildering to discern which words are accurate and beneficial. "And I saw three unclean spirits like frogs coming out of the mouth of the dragon, out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet."
At a time like this, rather than showing a united stance among believers who hold the very same Bible as the canon of our faith and conduct, people do not hesitate to exchange words of blame and insult whenever their viewpoints diverge. This phenomenon did not merely begin in early December. An unprecedented division had already arisen among church members leading up to the "2 Million United Worship and Great Prayer Meeting of the Korean Church" held around Gwanghwamun, Seoul, on October 27. The organizers insisted that it was a crucial moment to pray "in opposition to homosexuality and anti-discrimination legislation, and for the spiritual restoration of Korean society and the church." On the other hand, some contended that such a gathering was inherently a political act, and that rallying believers to Gwanghwamun under the name of a worship service or prayer meeting was unbiblical. It was difficult to dismiss this simply as a divergence in theological perspectives, for both camps were clearly present even within the very same denomination.
Furthermore, among those belonging to these opposing camps, good friends of faith with whom I had shared fellowship for years could be found on both sides. Yet, because everyone expressed such fierce stances, one often found oneself in an awkward position to express any personal view. Moreover, as the situation grew increasingly acute, even the pulpit ultimately became a platform for proclaiming political viewpoints. Depending on one's perspective, this trend was decried as the corruption of the sacred pulpit, while others hailed it as prophetic preaching. Thus, some critique that "the Korean church's fundamentalist view of Scripture, introduced by revivalist-centered missionaries like D. L. Moody from America, has led to an anti-intellectual culture of pastors who do not study, producing expansionist gospel preaching." Meanwhile, others ask, "How should a pastor engage with secular politics?"
Yet, faced with this phenomenon, we cannot deny the reality that what we truly know is exceedingly limited. I earnestly hope that we cease labeling our brothers as fundamentalists, or harshly belittling them as "single-celled" thinkers. Whether one regards oneself as an intellectual Christian or as a believer passionate solely for the gospel and evangelism, I hope we uphold the foundational posture of "speaking the truth in love." At the same time, I hope we leave room for the possibility that we may see things differently. From where I stand, it is heartbreaking that both sides appear utterly consumed by this present world. I hope we do not believe that our destiny can be changed overnight by the president we elect. Rather, I hope more Christians will focus on the coming of the Kingdom of God instead of the kingdoms of this world. Do not be deceived. Whether it rises from the sea or emerges from the earth, they are all beasts, not our Savior. Our Savior descends only from heaven. Therefore, believers are those who wait for "the blessed hope and glorious appearing of our great God and Savior Jesus Christ."
Lank voor die mens homself as Homo sapiens—die wyse mens—benoem het, vermoed ek dat ons reeds met 'n politieke DNA gebore is. Tog is die rede waarom ons huiwer om onsself "politieke wesens" te noem teenoor "wyse wesens", dat 'n bepaalde klas beroepslui daardie titel blykbaar reeds as hul uitsluitlike patent opgeëis het. Veral vroeg verlede Desember het die president se krygswetverklaring van 'n paar uur skynbaar die sluimerende politieke DNA binne-in ons skielik wakker gemaak. Met die naderende presidentsverkiesing het byna almal wat 'n mond het vandag iets oor die politiek te sê, sodat dit klink soos 'n koor van paddas in 'n somerrysland. Dit voel asof ons in 'n tyd leef waarin dit werklik verbysterend moeilik is om te onderskei watter woorde akkuraat en opbouend is. "En ek het uit die bek van die draak en uit die bek van die dier en uit die mond van die valse profeet drie onreine geeste soos paddas sien kom."
In 'n tyd soos hierdie, in plaas daarvan om 'n verenigde standpunt in te neem onder gelowiges wat presies dieselfde Bybel as riglyn vir ons geloof en lewe gebruik, huiwer mense nie om woorde van verwyt en belediging te slinger wanneer hul standpunte verskil nie. Hierdie verskynsel het nie eers vroeg in Desember begin nie. 'n Ongekende verdeeldheid het reeds onder lidmate ontstaan in aanloop tot die "Koreaanse Kerk se 2 Miljoen Gesamentlike Erediens en Groot Gebedsbyeenkoms" wat op 27 Oktober in die omgewing van Gwanghwamun in Seoel gehou is. Aan die een kant het die reëlingskomitee volgehou dat dit 'n tyd was om te bid "teen homoseksualiteit en anti-diskriminasiewetgewing, en vir die geestelike herstel van die Koreaanse samelewing en kerk." Aan die ander kant was daar die oortuiging dat so 'n byeenkoms vanself 'n politieke daad was, en dat dit onbybels is om lidmate onder die dekmantel van 'n erediens of gebedsbyeenkoms na Gwanghwamun op te roep. Dit was moeilik om dit bloot as 'n teologiese meningsverskil af te maak, aangesien albei strominge duidelik binne dieselfde kerkverband aanwesig was.
Boonop kon 'n mens onder diegene wat aan hierdie twee botsende groepe behoort, goeie geloofsvriende vind met wie ons jare lank gemeenskap gehad het. Omdat almal egter sulke vurige standpunte ingeneem het, het 'n mens jouself dikwels in 'n verleentheid bevind om 'n persoonlike mening te lug. Namate die situasie al hoe meer toegespits het, het selfs die kansel uiteindelik 'n plek geword waar politieke standpunte verkondig is. Afhangende van 'n mens se oogpunt, is hierdie verskynsel óf gesien as die verval van die kansel, óf geprys as profetiese prediking. Gevolglik kritiseer sommige dat "die Koreaanse kerk se fundamentalistiese Skrifbeskouing, ingevoer deur herlewingspredikers soos Moody uit Amerika, gelei het tot 'n anti-intellektuele kultuur van oningeligte predikante wat nie studeer nie, en 'n ekspansionistiese evangelieverkondiging voortgebring het." Aan die ander kant vra mense weer: "Hoe moet 'n leraar aan die sekulêre politiek deelneem?"
Te midde van hierdie verskynsel kan ons egter nie die feit ontken dat ons kennis werklik baie beperk is nie. Ek hoop van harte dat ons sal ophou om ons broers as fundamentaliste te bestempel, of hulle wreed af te kraak as sou hulle "eensellig" dink. Of 'n mens jouself nou as 'n intellektuele Christen beskou, en of jy 'n gelowige is wat slegs vurig is vir die evangelie en sending, behoort ons almal die basiese gesindheid te handhaaf om "die waarheid in liefde te spreek." Terselfdertyd hoop ek dat ons ruimte sal laat vir die feit dat ons van mekaar mag verskil. Soos ek dit sien, is dit hartseer dat albei standpunte blykbaar heeltemal vasgevang is in hierdie huidige wêreld. Laat ons nie glo dat ons lot oornag verander sal word deur die president wat ons verkies nie. Laat daar eerder meer Christene wees wat fokus op die koms van die Koninkryk van God as op die koninkryke van hierdie wêreld. Moenie mislei word nie. Of dit nou uit die see opkom of uit die aarde verrys, almal is diere en nie ons Verlosser nie. Ons Verlosser daal slegs neer uit die hemel. Daarom is gelowiges dié wat uitsien na "die salige hoop en die verskyning van die heerlikheid van die grote God en ons Verlosser, Jesus Christus."