지금은 교회를 향한 시선이 곱지 않은 정도가 아니라 독기까지 느껴지는 상황이라는 분석은 지나친 피해의식에서 나온 것이라고 보지 않습니다. 공중파 방송을 통해 한 동안 계속된 교회를 향한 따갑고 거친 지적 앞에 가슴이 먹먹하다는 고백은 단지 한 사람만의 고백은 아닐 것입니다. 그런 방송이 나오다보면 신앙생활 하지 않는 남편을 둔 여집사님들의 고충이 클 수밖에 없을 것입니다. 불신남편을 둔 여집사님들뿐 아니라 교회에 다니는 청년들 가운데서도 교회와 목회자들에 대한 신뢰가 또 다시 무너진다는 소리가 나올 만도 합니다.
이런 상황을 보면서 믿음을 가지고 시대를 살아간다는 것이, 특히 교회의 새로움을 위해 나름의 몸짓을 하며 살아간다는 것이 한 없이 막막하다는 고백조차 나옵니다. 도대체 무엇을 어떻게 해야 할 지 종잡을 수 없는 현실과, 앞으로 교회가 무엇을 하든지 도무지 세상 사람들이 믿어주지 않을 것 같은 분위기 앞에 솔직히 주눅이 든다고까지 말하기도 합니다. 그러나 그럼에도 불구하고 계속해서 희망을 갖는 것은 한국교회가 사회로부터 집중적인 비난을 받고 있는 상황 속에서도 갈급함을 가지고 여전히 교회를 향해 발걸음을 돌리고 있는 영혼들을 만날 수 있기 때문입니다.
정말 냉정하게 따지고 보면 한 공동체를 향해 가차 없이 비판의 칼날이 놓여지고, 그 공동체의 도덕성에 대해 비난의 화살이 꽂혀지고 있는 상황에서 그 공동체에 입문하겠다고 들어오는 사람들이 계속해서 있다는 것은 의아한 일입니다. 그런데 지금 이런 의아한 일들이 한국교회라는 공동체 내에서, 그것도 우리 공동체를 돌아보면 청년들 사이에서도 계속해서 벌어지고 있습니다. 이러한 가치전도의 시대에도 불구하고 가장 귀한 가치를 담지하고 있는 공동체는 역시 주님의 교회밖에 없다는 것을 사람들이 깨달았기 때문에 교회가 비록 비난을 받는 상황에 놓여도 교회를 향해 발걸음을 옮기는 이들이 계속해서 일어난다고 밖에 달리 말할 수가 없습니다.
아무리 교회가 사회적으로 욕을 먹어도 진정한 주님의 교회에는 진리가 있고, 생명이 있으며, 영적인 만족을 줄 수 있는 유일한 대안공동체이기 때문입니다. 그러므로 교회가 진정한 가치에 대한 기준점을 잃지 않고 생명, 사랑, 나눔을 실천한다면, 교회를 향한 세상 사람들의 시각이 때때로 좋지 않고 때로는 비난조차 받을 경우가 있지만, 근본적으로 희생의 피 위에 시작하고 부활의 생명 위에 세워진 교회의 근본적인 터가 흔들리지 아니할 것을 믿습니다. 주님이 다시 오실 때까지 생명, 사랑, 나눔의 대안공동체로 울산교회가 신실하기를 바라며 부활의 아침을 맞습니다.
It is not an exaggeration born of a victim mentality to observe that the public gaze toward the church today is not merely unkind, but carries an unmistakable venom. The heavy-hearted confession in the wake of relentless, piercing public criticism through mainstream media is surely shared by many. When such broadcasts air, Christian women whose husbands do not believe must bear an immense burden. Nor is it surprising that even among the young people attending church, voices lament that their trust in the church and its ministers has crumbled once again.
Looking at these circumstances, some confess to a profound sense of helplessness about living by faith in this era, especially when striving in their own small ways for the church's renewal. Faced with a reality where one hardly knows what to do or how to do it, and an atmosphere in which the world seems unwilling to believe whatever the church might do going forward, some honestly admit feeling thoroughly intimidated. And yet, the reason we continue to hold on to hope despite all this is that even while the Korean church faces concentrated public condemnation, we still encounter thirsty souls who are turning their steps toward the church.
Soberly considered, it seems truly baffling that people would continue seeking to enter a community precisely when relentless blades of criticism are leveled against it and arrows of accusation pierce its moral integrity. Yet, these surprising things are happening right now within the Korean church, and looking at our own fellowship, even among our young people. One can only conclude that people are continuing to walk toward the church—even amidst harsh criticism—because they have realized that despite an age of inverted values, the only community holding the most precious and enduring value is indeed the church of the Lord.
No matter how reviled the church may be in society, the true church of the Lord holds truth, possesses life, and remains the only alternative community capable of offering spiritual satisfaction. Therefore, if the church does not lose its anchor in genuine values and continues to practice life, love, and sharing, I firmly believe that even when the world’s perception turns cold and bitter reproach falls upon us, the foundational bedrock of the church—begun on sacrificial blood and established on resurrection life—will never be shaken. Longing for Ulsan Church to remain faithful until the Lord returns as an alternative community of life, love, and sharing, I welcome this Easter morning.
Dit spruit nie uit oormatige slagoffermentaliteit om waar te neem dat die blik op die kerk vandag nie net onvriendelik is nie, maar selfs bitterheid en venyn vertoon. Die swaarmoedige belydenis na aanleiding van die aanhoudende, skerp en genadelose kritiek wat geruime tyd deur die openbare media teen die kerk gerig is, is gewis nie een persoon s’n alleen nie. Wanneer sulke programme uitgesaai word, kan die las van gelowige vroue met ongelowige mans nie anders as swaar wees nie. Nie net by hulle nie, maar selfs onder die jongmense wat die kerk besoek, is dit begryplik as stemme opgaan dat die vertroue in die kerk en sy leraars opnuut verbrokkel het.
Wanneer ’n mens hierdie omstandighede aanskou, kom daar selfs belydenisse na vore van hoe hopeloos en doelloos dit voel om in hierdie tydvak met geloof te leef—veral wanneer ’n mens na eie vermoë streef na die vernuwing van die kerk. Te midde van ’n werklikheid waarin ’n mens kwalik weet wat om te doen of hoe om dit te doen, en ’n atmosfeer waarin die wêreld blykbaar niks meer sal glo wat die kerk vorentoe aanpak nie, erken mense eerlik dat hulle selfs skugter en mismoedig word. En tog, die rede waarom ons ten spyte hiervan aan hoop bly vashou, is dat ons—selfs terwyl die Koreaanse kerk onder hewige maatskaplike veroordeling deurloop—steeds dorstige siele ontmoet wat hulle skrede na die kerk wend.
As ’n mens dit nugter bekyk, is dit immers vreemd dat mense steeds wil aansluit by ’n gemeenskap juis terwyl die vlymskerp swaarde van kritiek genadeloos daarop gerig is en die morele integriteit daarvan met pyle van verwyt bestook word. Tog gebeur hierdie merkwaardige dinge vandag binne die Koreaanse kerkgemeenskap, en wanneer ons na ons eie gemeente kyk, selfs onder ons jongmense. ’n Mens kan dit kwalik anders verklaar as dat mense besef het dat die Here se kerk die enigste gemeenskap is wat die heel kosbaarste waardes bewaar—ongeag hierdie eeu van omgekeerde waardes—en daarom bly daar siele opstaan wat hulle voetstappe na die kerk rig, selfs wanneer die kerk onder skoot kom.
Ongeag hoeveel smaad die kerk in die samelewing moet verduur, bly die ware kerk van die Here immers die enigste alternatiewe gemeenskap waar daar waarheid is, waar daar lewe is, en wat werklike geestelike versadiging kan bied. As die kerk derhalwe nie sy rigtingwyser vir ware waardes verloor nie en voortgaan om lewe, liefde en deernisvolle omgee uit te leef, glo ek dat—alhoewel die wêreld se blik somtyds kil is en selfs in veragting ontaard—die wesenlike fondament van die kerk, wat op die bloed van versoening begin en op die opstandingslewe gegrondves is, nooit sal wankel nie. Met die innige verlange dat Ulsan Gemeente tot met die Here se wederkoms getrou sal bly as ’n alternatiewe gemeenskap van lewe, liefde en omgee, verwelkom ek hierdie Paasoggend.