10월도 이제 두 주간이 채 남지를 않았습니다. 10월이 지나고 나면 11, 12 월 두 달은 금세 지나갈 것입니다. 그래서 올 한 해 동안 내가 남긴 성장의 마디를, 한 해 동안 나의 삶에 새로 생긴 나이테를 살펴보길 원합니다. 다섯 살 때쯤 손가락에 살짝 물을 적신 다음 가는 소금에 찍어서 이를 닦는 것을 배운 후에 언젠가부터 칫솔로 바뀌었고, 거의 60년 동안 칫솔질 해오던 습관을 바꾼 것입니다. 저는 당뇨 때문인지 양치질을 해도 하루만 지나가면 이 사이를 치실로 청소하지 않으면 누런 것들이 끼여서 조심스러웠습니다. 그런데 지난 5월부터 치과에서 가르쳐 주는 대로 칫솔질을 하는 방법을 새롭게 바꾸었습니다. 그러고 나서부터는 지금 몇 달이 지났는데도 별도로 치실을 사용하지 않아도 될 만큼 깨끗한 이를 갖게 되어서 스스로 자부심을 가집니다.
그리고 건강한 삶을 위한 올해의 또 다른 변화는 뭐니 뭐니 해도 아침에 숲속 산책을 하는 것입니다. 다섯 시 반경에 식사를 하고, 아침 6시 전후해서 산책을 하는 일입니다. 그날그날 일정을 따라서 한 시간짜리를 하든지 두 시간짜리를 하든지 산에는 여러 가지 길이 있어서 좋습니다. A코스, B코스, B1코스, C1코스, C2코스 등 다양합니다. 아주 바쁜 날은 EF 혹은 FE 코스를 택합니다. 시작하는 방향에 따라서 다르게 붙인 이름입니다. 그 덕분에 수십 년 동안 65kg 내외의 체중이 몇 달 만에 59kg 내외의 표준체중으로 바뀌었습니다. 훨씬 가뿐한 삶을 살게 되어서 기쁩니다. 그러다보니 요즈음은 혈당수치도 놀랍게 정상을 유지하게 되었습니다. 대개는 식전 110, 식후 130미만으로 잡히기도 하지만 어떤 날은 식전 혈당 105에다가 식후 두 시간 혈당이 95로 역전되는 기쁨을 맛보기도 합니다.
기왕 말이 났으니까 혈당체크에 관련해서 또 하나 올해 개선한 것이 있습니다. 혈당체크를 위해서는 부드러운 양쪽 두 손가락(약지와 소지)이 늘 희생되는데 바늘로 찔러서 피가 조금 나오면 검사지에다가 떨어뜨려 체크를 하는 방식입니다. 그런데 손가락에 남은 소량의 피를 처리하는 방법에 관한 개선입니다. 아주 옛날 처음 할 때는 부드러운 훼이셜 티슈 한 장을 뽑아 사용을 했지요. 그리고 피가 묻은 티슈라 그 큰 휴지를 휴지통에 버렸습니다. 좀 아깝더군요. 그러다가 언제부터인가 크기가 좀작은 티슈를 쓰다가, 나중에는 그 작은 티슈를 더 잘게 잘라서 한 장이면 한 달은 족히 손가락에 조금 남은 피를 닦는데 대한 자부심을 갖고 몇 년을 지냈습니다. 그러려면 몇 달에 한 번씩은 가위로 잘게 자르는 작업을 하곤 했습니다. 그러다가 최근에 ‘빤짝’했습니다. 부엌용 티슈를 접어서 끝처리를 했지요! 얼마나 공정(工程)(?)이 줄어들고 편한지! 예, 정말 차선은 최선의 적이더군요.^^
With less than two weeks left of October, the final two months of November and December will soon slip by in a flash. That is why I wish to look back upon the milestones of growth I have left behind this year, reflecting on the newly formed annual rings of my life. Around the age of five, I learned to brush my teeth by lightly wetting a finger and dipping it into fine salt; eventually, I switched to a toothbrush, and this year, I finally changed a brushing habit I had held for nearly sixty years. Perhaps due to diabetes, if even a single day passed without flossing, yellowish plaque would build up between my teeth, which always made me self-conscious. But starting this past May, I completely renewed my brushing technique according to what the dental clinic taught me. Since then, several months have passed, yet my teeth remain so clean that I no longer need to floss separately, bringing me quiet personal satisfaction.
Another significant change for a healthier life this year has undoubtedly been my morning walks in the forest. I eat breakfast around five-thirty and set out for a walk around six in the morning. Depending on my schedule for the day, I might walk for an hour or two; it is wonderful that the mountain offers so many different paths. There is a rich variety: Course A, Course B, Course B1, Course C1, and Course C2. On particularly busy days, I choose Course EF or FE, named according to the direction in which I begin. Thanks to these walks, my body weight, which had lingered around 65 kg for decades, dropped in just a few months to a standard weight of around 59 kg. It brings me great joy to live feeling so much lighter. Consequently, my blood sugar levels have also stayed remarkably within normal limits lately. Typically, they read under 110 before meals and under 130 after meals, but on some days, I even taste the delight of a reversal—a fasting blood sugar of 105 followed by a two-hour postprandial level of 95.
Speaking of which, there is another improvement I made this year regarding blood sugar monitoring. To test blood sugar, the soft skin of two fingers on each hand (the ring and little fingers) is continually sacrificed: pricked with a lancet to produce a drop of blood, which is then placed onto a test strip. My small breakthrough was in how I deal with the residual drop of blood left on my finger. Long ago, when I first started testing, I would pull out a soft facial tissue. Because it had a speck of blood on it, I threw the entire large sheet into the trash. It felt rather wasteful. After some time, I switched to smaller tissues, and later still, I took pride in cutting those small tissues into even smaller pieces—making a single sheet last an entire month to wipe away the tiny spot of blood. For years, every few months, I would sit down and cut them up finely with scissors. Then recently, an idea dawned on me. I simply folded kitchen paper towels and trimmed the edges! What a relief to eliminate so many unnecessary steps and find such ease! Indeed, the ‘good’ really is the enemy of the ‘best.’ ^^
Met skaars twee weke oor van Oktober, sal die laaste twee maande van November en Desember vinnig verbyglip. Daarom wil ek graag terugkyk na die groeigrense wat ek vanjaar nagelaat het, en nadink oor die nuwe jaarringe wat in my lewe gevorm is. Omstreeks vyfjarige ouderdom het ek geleer om my tande skoon te maak deur my vinger liggies nat te maak en in fyn sout te druk; mettertyd het ek na 'n tandeborsel oorgeskakel, en vanjaar het ek uiteindelik 'n borselgewoonte van byna sestig jaar verander. Miskien as gevolg van diabetes, was dit so dat as selfs een dag verbygegaan het sonder om vlosdraad te gebruik, daar 'n gelerige aanpaksel tussen my tande sou vassit, wat my altyd versigtig en selfbewus gemaak het. Maar sedert verlede Mei het ek my borseltegniek heeltemal hervorm volgens die tandarts se aanwysings. Sedertdien het verskeie maande verloop, en tog bly my tande so skoon dat ek nie eens meer afsonderlik hoef te vlos nie, wat my met 'n stil dankbaarheid en trots vervul.
Nog 'n wesenlike verandering vir 'n gesonde lewe vanjaar is sonder twyfel my oggendstaptogte in die woud. Ek eet ontbyt teen ongeveer halfses en vertrek dan omstreeks sesuur vir my stappie. Na gelang van my dagprogram stap ek 'n uur of twee; dit is wonderlik dat die berg soveel verskillende paadjies bied. Daar is 'n ryk verskeidenheid: Roete A, Roete B, Roete B1, Roete C1 en Roete C2. Op baie besige dae kies ek Roete EF of FE, vernoem volgens die rigting waarin ek begin. Danksy hierdie roetine het my liggaamsgewig, wat vir dekades lank om en by 65 kg was, binne 'n paar maande afgeneem tot 'n standaardgewig van sowat 59 kg. Dit verskaf my groot vreugde om soveel ligter deur die lewe te gaan. Gevolglik bly my bloedsuikervlakke deesdae ook merkwaardig normaal. Meestal meet dit onder 110 voor etes en onder 130 na etes, maar op sommige dae beleef ek selfs die vreugde van 'n omkering—'n vastende bloedsuiker van 105, gevolg deur 'n vlak van 95 twee uur na die ete.
Noudat ons daaroor praat, is daar vanjaar nog 'n verbetering wat verband hou met die toets van bloedsuiker. Om bloedsuiker te meet, word die sagte vel van twee vingers aan weerskante (die ringvinger en pinkie) voortdurend opgeoffer: dit word met 'n lanset geprik om 'n druppeltjie bloed voort te bring, wat dan op 'n toetsstrokie geplaas word. My klein deurbraak was die hantering van die oorblywende bietjie bloed op die vinger. Jare gelede, toe ek pas daarmee begin het, het ek 'n sagte sneesdoekie uitgetrek. Omdat daar 'n spatseltjie bloed op was, het ek daardie hele groot sneesdoekie in die asblik gegooi. Dit het nogal na vermorsing gevoel. Later het ek kleiner sneesdoekies begin gebruik, en uiteindelik het ek daarin behae geskep om daardie klein sneesdoekies in nog kleiner stukkies te knip—sodat 'n enkele doekie 'n hele maand lank kon hou om die vinger skoon te vee. Jare lank moes ek elke paar maande met 'n skêr sit en fyn knipwerk doen. En toe, onlangs, het 'n liggie opgegaan. Ek het bloot kombuispapier gevou en die punte netjies afgerond! Wat 'n verligting om soveel moeite vry te spring en gerief te vind! Ja, die 'goeie' is waarlik die vyand van die 'beste.' ^^