며칠 전 가까이 예쁜 꽃과 나무들로 잘 가꾼 농원을 가지고 계신 장로님이 감동하며 복수초가 꽃을 피운 사진을 사연과 함께 보내왔습니다. “ … 방금 척과 봄맞이 끝내고 막 피어나는 복수초 한장 찍고 (시내로) 들어 왔습니다. 봄이 아직이고, 겨울 기운이 남았는데, 머리와 마음은 봄에 있는 것 같습니다… .” 1월 25일 오후에 복수초 꽃 사진을 받은 바로 그날 저녁에 텔레비전 방송에서도 복수초 피었다는 뉴스가 나왔다니 자연은 놀랍게도 때를 맞추어 이 땅에서 꽃을 피우나 봅니다.
“눈은 눈으로, 이는 이로” 변상을 하도록 규정한 옛 법전들, 하므라비 법전과 모세의 율법 규정을 따르는 것은 아니지만, 사진은 사진으로 답하면서 덧붙였습니다. “최근의 그 혹한에도 견디어 내고 꽃을 피우는 대단한 친구들이 마당에서 기다리고 있습니다.~~”라고 했는데 “와~ 생강나무꽃?”이라고 그분은 반응했고, 동일한 사진을 받은 어떤 사람은 노란꽃은 무조건 개나리라고 믿는 분부터 시작해서, 그래도 봄에 일찍 피는 산수유라는 또 다른 노란꽃을 아는 분은 대단한 실력이지만, 아무도 납매(臘梅)라는 우리 마당에 핀 꽃을 알아맞추기에는, 지난 문교부나 교육부의 잘못도 아니고, 오늘의 우리를 있게 한 선생님의 허물은 더더욱 결코 아닐 겁니다. 납매(臘梅)라 섣달을 의미하는 납(臘)에, 매화를 뜻하는 매(梅)를 합친 말로서 풀이하면, 섣달 즉 음력 12월에 피는 매화라는 뜻입니다.
음력 섣달, 그 혹독한 추위를 이기고 꽃을 피운 복수초(福壽草)와 납매(臘梅)덕분에 우린 벌써 가까이 와 있는 봄을 눈으로 확인하고 있습니다. 가까이 다가가 보면 납매(臘梅)의 그 은은한 향기는 시각뿐 아니라 우리의 후각까지 봄을 느끼게 합니다. 더 나아가 사람뿐 아니라 꿀벌까지 불러들이고 있습니다. 우리 스스로는 사람은 만물의 영장이라고 자부하지만 가까이 다가가 보면 만물의 영장인 우리 역시 미미한 자연의 일부입니다. 좀 더 겸손하고 사랑스런 시각으로, 좀 더 자세히, 좀 더 오래 바라보면 다른 피조물도 나름 엄청 똑똑한 부분을 갖고 있음을 알게 됩니다. 우릴 훨씬 능가하는 동식물의 본능 앞에, 그들을 지으신 아버지 하나님의 창조의 능력 앞에 경외감을 가질 수 밖에 없습니다.
벌써 모든 자연은 다가오는 봄을 맞이하는 자세를 취합니다. 잘 보면 식물들의 빛깔이 이제는 달라지고 있습니다. 대나무의 푸른 잎도, 소나무의 푸른 색도 생기를 띄우고, 마치 세수를 한 것처럼 싱싱하게 다가옵니다. 우린 달력을 보고 계절을 확인하고 있지만, 태양력을 사용하는 현대인보다 태음력을 사용하던 옛날 사람들이 훨씬 더 정확하게 사시(四時)와 24절기(節氣)를 감지합니다. 그들의 지혜에 따르면 곧 입춘(立春)이라고 알려주고 있습니다. 물론 클래식 찬넬에서 봄의 왈츠를 신청곡으로 주문하는 것을 보니 사람들도 전혀 무감한 것은 아닙니다. 조금 더 있으면 들판에 비료들이 쌓이고, 또 좀 더 시간이 지나가면 여인들의 옷에서 봄이 먼저 찾아올 겁니다. 비록 오늘같이 한 곳에는 꽃들이 피고, 다른 곳에서는 눈이 내리는 다양한 자연을 즐길 수만 있다면, 여기가 금수강산(錦繡江山)임을 깨닫게 될 것입니다.
A few days ago, an elder who tends a lovely nursery nearby, lovingly cultivated with beautiful flowers and trees, sent me a touching photograph of an Amur Adonis (boksucho) in bloom, accompanied by a short note: "... Just returned to the city from Cheokgwa after welcoming the first signs of spring and capturing this freshly blooming Amur Adonis. Spring hasn't fully arrived yet and the winter chill still lingers, but my mind and heart already seem to dwell in spring..." On the very evening of January 25th, after receiving that photograph in the afternoon, the television news also reported that the Amur Adonis had blossomed. It seems nature unfailingly brings forth blossoms upon this earth, right on cue.
While not strictly adhering to ancient legal codes like the Code of Hammurabi or the Law of Moses that demand "an eye for an eye, a tooth for a tooth," I replied to his photo with one of my own, adding: "Even through the recent bitter freeze, some wondrous friends who endured it all to blossom are waiting in our front yard.~~" To this, he reacted with, "Wow~ is that spicebush?" Another friend who received the same photo simply assumed that any yellow blossom must be forsythia; others, with far keener discernment, guessed cornelian cherry dogwood—another blossom that appears early in spring. Yet not a single person could identify the wintersweet (nabmae, 臘梅) blooming in our yard. Of course, this is neither the fault of past ministries of education nor the teachers who shaped who we are today. The name nabmae (臘梅) combines nab (臘), referring to the twelfth lunar month, with mae (梅), meaning plum blossom—literally, a plum blossom that flowers in the twelfth month of the lunar calendar.
Thanks to the Amur Adonis (boksucho) and the wintersweet (nabmae), which overcame the bitter freeze of the twelfth lunar month to burst into bloom, we can already confirm with our own eyes that spring is drawing near. Stepping closer, the subtle and delicate fragrance of the wintersweet invites not just our eyes, but our sense of smell to experience spring. What is more, it beckons not only human admirers but also honeybees. We often pride ourselves as the "crown of creation," yet when we look closely, we too are merely a tiny part of this vast nature. Viewed with a more humble and loving gaze, observing more attentively and lingering a little longer, we come to realize that other creatures also possess an astounding wisdom of their own. Before the instincts of plants and animals that far surpass our own, and before the creative majesty of our Father God who fashioned them all, we cannot help but bow in reverent awe.
Already, the whole of nature is poising itself to welcome the approaching spring. Look closely, and you will notice that the colors of plants are already shifting. The green leaves of the bamboo and the deep hues of the pine trees are regaining their vitality, looking as refreshed and vibrant as if they had just washed their faces. We modern people rely on calendars to track the seasons, yet our ancestors who followed the lunar calendar were far more attuned to the four seasons and the twenty-four solar terms than those of us using the solar calendar today. According to their timeless wisdom, Ipchun (the onset of spring) is just around the corner. Of course, seeing people request a "Spring Waltz" on the classical radio channel shows that we are not entirely indifferent either. In a short while, fertilizer will be piled across the open fields, and before long, spring will arrive first in the colorful attire of women. If only we can savor the rich diversity of nature—where flowers bloom in one place while snow gently falls in another, just like today—we will truly appreciate that this land is indeed an exquisite, embroidered tapestry (Geumsu Gangsan).
'n Paar dae gelede het 'n ouderling wat 'n pragtige, goed versorgde kwekery vol lieflike blomme en bome hier naby het, vir my 'n roerende foto gestuur van 'n Amoer-adonis (boksucho) wat begin blom het, vergesel van 'n kort boodskap: "... Ek het pas klaar die eerste lentetekens in Cheokgwa gaan verwelkom en 'n foto geneem van die pas ontluikende Amoer-adonis voor ek teruggekeer het stad toe. Alhoewel die lente nog nie heeltemal hier is nie en die winterkoue nog talm, voel dit asof my verstand en my hart reeds in die lente leef..." Op dieselfde aand van 25 Januarie, net nadat ek daardie middag die foto ontvang het, het die nuus op televisie ook aangekondig dat die Amoer-adonis begin blom het. Dit lyk asof die natuur wonderbaarlik op sy eie bestemde tyd hierdie aarde in blom laat staan.
Alhoewel dit nie volgens die oeroue wetboeke soos dié van Hammurabi of die wet van Moses is wat bepaal "'n oog vir 'n oog en 'n tand vir 'n tand" nie, het ek op sy foto geantwoord met 'n foto van my eie en bygevoeg: "Ten spyte van die onlangse bittere koue, wag daar merkwaardige maats in ons voortuin wat volhard het om nou pragtig te blom.~~" Sy reaksie was: "Sjoe~ is dit 'n speserybos?" 'n Ander kennis wat dieselfde foto gekry het, het sommer aangeneem dat enige geel blom noodwendig 'n forsythia moet wees. Ander met 'n bietjie meer kennis het gedink aan die kornoelje—nog 'n geel blom wat vroeg in die lente verskyn. Tog kon niemand die wintersoet (nabmae, 臘梅) wat in ons tuin blom, reg raai nie. Dit is natuurlik geensins die skuld van vorige onderwysdepartemente nie, en nog minder die foute van die onderwysers wat ons gevorm het. Die naam nabmae (臘梅) bestaan uit nab (臘), wat verwys na die twaalfde maanmaand, en mae (梅), wat 'n pruimblom beteken—letterlik 'n pruimbloeisel wat in die twaalfde maand van die maankalender blom.
Te danke aan die Amoer-adonis (boksucho) en die wintersoet (nabmae), wat die bittere ryp van die twaalfde maanmaand getrotseer het om te blom, kan ons reeds met ons eie oë aanskou dat die lente op hande is. As 'n mens nader staan, laat die sagte, delikate geur van die wintersoet nie net ons oë nie, maar ook ons reuksintuig die koms van die lente beleef. Meer nog, dit lok nie net mense nie, maar selfs heuningbye nader. Ons roem onsself daarop dat die mens die kroon van die skepping is, maar wanneer ons van naderby kyk, is ons self maar net 'n beskeie deeltjie van die natuur. As ons met 'n meer nederige en liefdevolle blik kyk—aandagtiger en 'n bietjie langer—besef ons dat ander skepsele ook hul eie verstommende wysheid besit. Voor die instinkte van plante en diere wat ons eie verstand ver oortref, en voor die skeppende almag van ons Vader God wat hulle gemaak het, kan ons nie anders as om met diepe eerbied en ontsag vervul te word nie.
Die hele natuur neem reeds die houding aan om die naderende lente te verwelkom. As 'n mens fyn dophou, sien jy hoe die kleure van die plantegroei reeds verander. Die groen blare van die bamboes en die diep kleure van die dennebome kry nuwe lewenskrag en lyk so vars asof hulle pas hul gesigte gewas het. Ons kyk na die kalender om die seisoene te volg, maar ons voorouers wat die maankalender gebruik het, was baie skerper ingestel op die vier seisoene en die vier-en-twintig sonkragperiodes as wat ons vandag met die sonkalender is. Volgens hul wysheid breek Ipchun (die aanbreek van die lente) binnekort aan. En wanneer 'n mens hoor hoe mense op die klassieke musiekkanaal versoeke rig vir 'n Lentewals, besef 'n mens dat mense ook nie heeltemal ongevoelig daarvoor is nie. Oor 'n klein rukkie sal kunsmis oor die oop velde gestrooi word, en nog 'n bietjie later sal die lente eerste sigbaar word in die kleurryke klere van vroue. As ons maar net hierdie ryke verskeidenheid van die natuur kan geniet—waar blomme vandag op een plek oopgaan terwyl die sneeu op 'n ander plek saggies neersak—sal ons besef dat ons waarlik in 'n pragtige, ryklik versierde land (Geumsu Gangsan) leef.