보름쯤 전인가 봅니다. 산책을 나서려고 데크 계단을 내려가는 순간, 우리집 주차장 곁에 있는 느릅나무에 새로운 변화가 있는 것을 감지했습니다. 까치가 거기에 집을 짓기 시작한 것을 발견하고 얼마나 기뻤는지 모릅니다. 그날부터 느릅나무를 옆을 지나 산책을 갈 때마다, 그 나무를 바라보며 까치집을 살피는 것은 새로운 습관으로 자리를 잡았습니다. 그런데 지켜보는 입장에서는 눈에 보이는 변화가 크지 않았습니다. 그래서 공부를 좀 해보니, 본래 까치는 암수가 함께 둥지를 짓는데 둥지를 짓는 기간은 매우 길어 초봄까지 이어진다고 합니다.
그것을 모르고 어떤 날은 까치가 보이지도 않고, 공사진척도 확인되지 않을 때, 오늘은 날씨가 추워서 아니면 바람이 너무 불어서 공사가 중단 되었나보다라고 염려하기도 했습니다. 그런 오해를 하는 것은 까치의 생태는 모르고 사람들의 생태만 기억하고 비교하기 때문입니다. 그러나 까치와 사람은 서로 다르다는 것을 새삼 생각하게 되었습니다. 일단 수천 년 동안 도면 하나없이 까치는 집을 지어왔습니다. 그러다 보니 당연히 지자체에 가서 건축허가를 받을 필요도 없습니다. 그래서 집마다 규격이 같지도 않고 모양도 같지는 않지만 아무도 그것을 시비하지도 않습니다. 다른 인부를 사용하지도 않고 자기 새끼를 위해서 부부가 마음맞춰 집을 짓는 복을 누립니다.
그리고 기초공사도 예전과는 다르기도 합니다. 예전에는 정자나무나 벚나무나 혹은 버드나뭇 가지의 높은 곳에 둥지를 틀었고, 심지어는 소나무와 전나무 등 침엽수의 나뭇가지에 둥지를 트는 경우도 있습니다. 하지만 요즈음은 때로는 전봇대나 송전탑의 철재를 이용하는 까치들도 등장하는 것을 심심찮게 볼 수가 있습니다. 집을 짓는 건축 재료는 전통적으로는 나뭇가지를 물어와서 집을 지었지만 요즘은 눈에 띠는 데로 급하면 사용하나 봅니다. 그래서 철사나 전선이나 플라스틱도 사양하지 않는 모양입니다. 하긴 까치는 약 6살 아이 정도의 지능이 있고, 까치는 포유류 이외의 종에서, 최초로 거울을 인식하는 능력을 가졌다니 머리를 좀 쓰나 봅니다.
하지만 전통적인 방식은 몸을 날려서 둥지에 쓸 나뭇가지를 부러뜨리거나 부리를 이용하여 직접 채취하는데, 때로는 다른 까지의 둥지에서 훔쳐다 쓰기도 한다니, 말세의 나쁜 영향은 사람들만 아니라 자연계에도 미치고 있나봅니다. 우리 집 느릅나무에도 각각 다른 가지 두 곳에 둥지의 기초공사를 시작했는데, 하루 아침에는 보니까 한 곳이 깨끗이 치워졌고, 대신 다른 집은 공사가 더 진척이 되었기에 합의해서 한 채를 짓기로 했나 했더니, 아무래도 훔쳐서 지었을 것 같습니다. 그나저나 느릅나무 가지의 까치집 완공을 보기도 전에, 우리가 먼저 설 지나면 다음 사역을 위해 경기도 고양에 새로운 보금자리를 틀어야 합니다. 그래서 까치가 암컷이 알을 품고 있는 동안 수컷은 암컷에게 먹이를 날라다 주는 다정한 장면을 바라보는 꿈을 접었습니다.
It must have been about a fortnight ago. As I stepped down the deck stairs for a walk, I sensed a subtle change in the elm tree standing beside our parking lot. How joyful I felt upon discovering that a magpie had begun building its home right there! From that day on, whenever I walked past the elm tree, pausing to look up and check on the nest became a fond new habit. Yet from an onlooker's perspective, the visible progress seemed remarkably slow. When I read up a bit on them, I learned that male and female magpies build the nest together, and the construction period is quite prolonged, often stretching well into early spring.
Not knowing this at first, on days when the magpies were nowhere to be seen and no visible progress could be found, I would worry: perhaps the cold snap or strong winds had brought the work to a halt. Such misunderstandings arise when we forget the magpie's natural ways and compare them only to our human world. Yet it made me reflect afresh on how truly different magpies and humans are. For thousands of years, magpies have built their homes without a single blueprint. Naturally, they never need to visit the local municipal office to obtain a building permit. Thus, no two nests share the exact same dimensions or shapes, yet no one ever raises an objection or files a dispute. Without ever hiring outside laborers, the mated pair enjoys the simple blessing of building a home in harmonious unity solely for their young.
Furthermore, their foundational choices differ somewhat from the past. In days gone by, they nestled high up in the spreading village shade trees, cherry trees, or willow branches—sometimes even among the needles of pines and firs. These days, however, one quite often spots magpies taking advantage of utility poles or steel transmission towers. While traditional building materials meant gathering twigs in their beaks, in our hurried modern era they seem to pick up whatever catches their eye: pieces of wire, electrical cords, and plastic scraps are willingly incorporated. Indeed, magpies are said to possess the intelligence of a six-year-old child and are celebrated as the first non-mammal species to recognize themselves in a mirror, so they clearly use their wits.
Yet the time-honored way is to fly with all their weight to snap twigs off branches or harvest them directly with their beaks. Then again, I learned that they sometimes steal twigs from another magpie's nest—making me wonder if the moral decline of the last days has reached not only human hearts but the natural world as well. In our elm tree, foundations were initially laid on two separate branches. One morning, I noticed that one site had been cleared completely bare, while the other nest had made surprising headway. At first, I wondered if they had reached an agreement to pool their efforts into a single home, but on second thought, it seems more likely to have been outright theft. In any case, long before the nest in our elm tree is completed, we ourselves must leave after the Lunar New Year to establish a new home in Goyang, Gyeonggi Province, for our next chapter of ministry. And so, I have gently laid aside my dream of watching that tender scene—the devoted male magpie bringing food to his mate while she lovingly broods over her eggs.
Dit was seker sowat twee weke gelede. Net toe ek met die stoep se trappe afstap vir 'n entjie se stap, het ek 'n nuwe verandering opgemerk aan die iepboom langs ons parkeerterrein. Ek kan skaars beskryf hoe bly ek was toe ek ontdek dat 'n ekster daar begin nesbou het! Van daardie dag af het dit 'n vaste gewoonte geword om elke keer wanneer ek verby die iepboom stap, op te kyk en die vordering van die nes dop te hou. Vir 'n toeskouer het die sigbare vordering egter maar skraal gelyk. Toe ek 'n bietjie gaan navorsing doen, het ek geleer dat mannetjie en wyfie die nes saam bou, en dat die bouproses baie lank duur en dikwels tot die vroeë lente voortgaan.
Omdat ek dit nie geweet het nie, het ek op dae wanneer daar geen ekster te sien was nie en geen vordering gemaak is nie, besorg gewonder: Is die werk dalk gestaak weens die koue of die skerp wind? Sulke misverstande ontstaan wanneer 'n mens nie die ekster se natuurlike leefwyse ken nie en dit net met ons menslike gewoontes vergelyk. Dit het my egter opnuut laat besef hoe groot die verskil tussen eksters en mense werklik is. Duisende jare lank bou eksters al hul huise sonder 'n enkele bloudruk. Gevolglik hoef hulle vanselfsprekend nooit na die munisipaliteit te gaan om 'n boupermit te kry nie. Geen twee neste het dieselfde afmetings of vorm nie, maar niemand vind ooit fout daarmee of maak beswaar nie. Sonder om vreemde arbeiders in diens te neem, geniet die ouerpaar die seën om eensgesind 'n huis vir hul kleintjies te bou.
Boonop verskil die fondamente deesdae ietwat van vroeër tye. In die verlede het hulle hoog in die takke van skadubome, kersiebome of wilgers nesgemaak, en soms selfs in die takke van keëldraers soos denne- en sparbome. Deesdae sien 'n mens egter nie selde eksters wat die staalwerk van kragpale of transmissietorings benut nie. Waar die boumateriaal tradisioneel bestaan het uit takkies wat hulle aangedra het, gryp hulle vandag blykbaar na wat ook al voorhande is as hulle haastig is. Ysterdraad, elektriese kabels en plastiekstukke word dus glad nie versmaai nie. Eksters beskik immers oor die intelligensie van 'n sesjarige kind en is bekend as die eerste diere buite die soogdiere wat hulself in 'n spieël kan herken—hulle gebruik dus beslis hul koppe.
Die tradisionele manier is egter om met hul hele gewig takkies af te breek of dit met die snawel bymekaar te maak; tog steel hulle glo soms ook uit ander eksters se neste. Dit laat 'n mens dink dat die slegte invloede van die laaste dae nie net mense raak nie, maar selfs die skepping self. In ons iepboom het hulle die fondamente van neste op twee verskillende takke begin lê. Een oggend het ek gesien dat die een tak heeltemal skoongevee is, terwyl die ander nes aansienlike vordering getoon het. Ek het eers gedink hulle het dalk ooreengekom om saam op een huis te fokus, maar dit lyk tog baie meer na diefstal. Hoe dit ook al sy, nog voor die eksternes in die iepboom voltooi is, moet ons self ná die Maannuutjaar trek om 'n nuwe tuiste in Goyang, Gyeonggi-provinsie, in te rig vir ons volgende bedieningstaak. En so moes ek die droom laat vaar om daardie tere toneel te aanskou—waar die getroue mannetjie kos aandra terwyl die wyfie geduldig op haar eiers broei.