코로나로 인한 팬데믹은 우리의 삶을 여러 가지로 바꾸어 놓았습니다. 그 가운데는 옛날이 더 좋았던 것들도 분명히 많습니다. 하지만 간혹 그 가운데서 새로운 문화로 잘 정착한 것들도 있습니다.
주일 출석이 되지 않았으니 주일이 오면 영상예배를 드리는 경우도 많았습니다. 영상으로 주일예배를 드리다 보니 쉽게 지역이라는 한계를 뛰어넘는 일들이 발생했습니다. 경기도 고양에 위치한 에스라성경대학원대학교에서 2021년 3월부터 총장으로 일하다 보니 울산교회에 출석할 수 없는 상황이 시작되었습니다. 그때 이후로 주일 10시 울산교회 실시간 영상예배를 드리고, 11시에는 대구에 있는 또 다른 교회의 예배에 영상으로 동참하는 생활이 시작되었습니다.
주일예배 외에 코로나 후유증(?)으로는 CBS(씨비에스)의 ‘새롭게 하소서’라는 유튜브를 가까이하게 된 것입니다. 때로는 겨울의 추운 일기 때문이기도 하고 또, 겨울에는 어두운 날씨 탓에 식사 후에 걷는 일이 어렵습니다. 그럴 때는 ‘새롭게 하소서’라는 프로그램을 시청하며 거실에서 걷곤 했습니다.
때로는 비가 오거나 눈이 내려도 밖으로 나갈 수 없으면 아침이나 저녁을 먹고 나서 한 프로그램을 시청하며 걸으면 4~5천 보를 걷습니다. 그러다보면 하루 만보를 채우는 것은 수월합니다. 물론 집안에서 걷는 것은 밖에서 걸을 수 없을 때의 대안입니다. 야자매트까지 깔려있는 교정을 걸어도 여느 공원과 못지않는 분위기입니다. 그러나 학교가 위치한 환경은 대자산이라 불리는 산책길과 통하니 숲 속을 걷는 것이 항상 최우선이긴 합니다.
하지만 꿩대신 닭이라고, 날씨 때문에 어쩔 수 없는 경우에는 거실에서 걷습니다만 CBS ‘새롭게 하소서’를 계속 시청하는 데는 개인적으로는 주영훈이라는 탁월한 진행자 때문이라고 말하고 싶습니다. 사실 4년 전에 실내걷기를 시작할 때는 다른 기독교티브의 비슷한 프로그램들을 시청해 보았습니다만 얼마가지 않아서 ‘새롭게 하소서’로 결국 귀착하고 말았습니다.
출연자 속에 담긴 이야기를 잘 풀어내도록 하는 데는 주영훈 씨의 공감하는 멘트가 주효한 것 같습니다. 어떤 출연자를 만나도 공감할 수 있을 만큼 경험이 풍부하며, 순간순간 성령께 열린 자세가 필요하다고 생각합니다. 목사의 아들로서, 미국 이민교회 목사의 아들로서 힘든 삶을 살았던 그분의 삶이 주는 감동이라고 믿습니다.
지난 4년간 ‘새롭게 하소서’를 통해서 나는 무엇보다 아직도 살아계신 하나님이 계신다는 사실을 수없이 확인하게 되었습니다. 찾으면 만나주시는 하나님, 부르짖으면 응답하시는 하나님이 출연자들의 삶을 통해 분명히 드러납니다. 그뿐만 아니라 나와 동일한 하늘을 향한 순례의 길을 걷는 형제자매들을 만나보면서 스스로 부끄럽게 여겨질 때가 많았습니다. 참으로 험한 길에서 잘 버티어 낸 형제자매들의 이야기를 통해서, 동일한 신앙인으로서 나는 너무 편한 길을 걸어온 것이 아닌가 하는 생각이 들었습니다.
물론 하늘의 별이 서로 다르듯이, 땅에 핀 꽃들이 서로 다르듯이, 각자의 삶의 자리가 다르고 그를 통해서 받으시는 영광이 다르겠지만 한 편으로는 미안하고 한 편으로는 황송하기도 한 나의 신앙여정을 돌아보는 유익으로 인해 시간마다 나의 영혼이 새롭게 되었습니다.
이제 총장임기 4년이, 내년 2월로 만료되면 울산으로 돌아가서 생활하고, 울산에서 여러분의 얼굴을 자주 대하고 함께 예배하는 일이 시작될 것입니다. 큰 마을 동네 사람들이 언제 내려오느냐고 재촉하고, 우리 마을에서 농사를 짓는 장로님은 천둥 벼락같은 문자를 며칠 전에 보내왔습니다. [사진제공 정근두]
The COVID-19 pandemic transformed our lives in countless ways. Among those changes, there are certainly many things about the past that were better. Yet, every now and then, a few adaptations have settled in gracefully as positive new cultural rhythms.
Because we were unable to gather physically on Sundays, many of us turned to online video services. As we began worshiping via livestream, the physical boundaries of geography were effortlessly transcended. Since serving as the President of Ezra Bible Graduate University in Goyang, Gyeonggi-do, beginning in March 2021, a situation arose where I could no longer attend Ulsan Church in person. From that time on, a new routine took shape: worshiping with Ulsan Church via their live broadcast at 10:00 a.m. on Sundays, and then joining the online service of another church in Daegu at 11:00 a.m.
Apart from Sunday worship, another lingering "aftereffect" of COVID has been my growing fondness for CBS's YouTube program, Make It New (새롭게 하소서). During the winter, walking after meals becomes difficult due to the freezing weather and early darkness. On such days, I began pacing back and forth in the living room while watching Make It New.
Whenever it rains or snows and I cannot step outside, watching an episode after breakfast or dinner allows me to walk four to five thousand steps effortlessly. Doing this makes reaching ten thousand steps a day quite manageable. Walking indoors, of course, is merely an alternative when outdoor walks are impossible. Our campus, equipped with woven coir-mat paths, boasts an ambiance rivaling any public park. Moreover, the university grounds directly connect to the mountain trail known as Daejasan, so taking a walk through the forest is always my first choice.
Nevertheless, when weather conditions force me to make do with walking indoors, my reason for faithfully returning to CBS's Make It New is, personally speaking, the outstanding host, Joo Young-hoon. In truth, when I first started walking indoors four years ago, I tried several similar programs on various Christian broadcasting networks, but before long, I inevitably settled on Make It New.
I believe Mr. Joo Young-hoon's deeply empathetic reflections play a vital role in gently drawing out the stories nestled deep within each guest. To connect so genuinely with any guest requires a wealth of life experience and a posture continuously open to the Holy Spirit in every moment. I am convinced this warmth stems from the grace in his own life journey—having walked a demanding path as the son of a pastor, specifically an immigrant church pastor in the United States.
Over the past four years, through Make It New, I have been reminded countlessly above all else that God is indeed alive and active today. Through the lives of these guests, it is shown so clearly that God meets those who seek Him and answers those who cry out to Him. Furthermore, as I listened to these brothers and sisters walking the very same pilgrimage toward heaven, I often found myself humbled and deeply ashamed. Hearing how faithfully they endured such steep and rugged paths, I wondered whether I, as a fellow believer, had walked along far too smooth and comfortable a road.
Of course, just as the stars in heaven differ from one another, and just as the flowers blooming on the earth are distinct, each of us has a different calling in life, bringing glory to God in unique ways. Yet, through this beneficial self-reflection—at once apologetic and overwhelmed with reverent gratitude—my soul was renewed hour by hour.
My four-year term as president will conclude next February. When it draws to a close, I will return to live in Ulsan, where I can look into your faces often and worship side by side once again. The neighbors in the main village are already asking eagerly when I will be coming back down, and just a few days ago, an elder who farms in our village sent me a text message as thunderous and striking as a lightning bolt. [Photo courtesy of Rev. Keun-Doo Jung]
Die koronavirus-pandemie het ons lewens op velerlei maniere verander. Tussen al hierdie veranderinge was baie dinge uit die verlede ongetwyfeld beter. Tog het sommige aanpassings mettertyd as pragtige nuwe kulturele gewoontes posgevat.
Aangesien ons nie fisies op Sondae kerk toe kon gaan nie, het baie van ons na video-eredienste gewend. Deur die Sondagdiens via video by te woon, is geografiese grense sonder moeite oorskry. Vandat ek in Maart 2021 as rektor by die Ezra Bybelse Nagraadse Universiteit in Goyang, Gyeonggi-do, begin dien het, het 'n situasie ontstaan waar ek nie meer Ulsan Gemeente fisies kon bywoon nie. Van daardie oomblik af het 'n nuwe lewensritme begin: om 10:00 op Sondagoggende het ek aan Ulsan Gemeente se regstreekse beeldsending deelgeneem, en om 11:00 het ek digitaal ingeskakel by die erediens van 'n ander gemeente in Daegu.
Benewens Sondagaanbidding was nog 'n "naweë" van COVID dat ek baie geheg geraak het aan CBS se YouTube-program Maak dit nuut (새롭게 하소서). In die winter maak die bitter koue en vroeë skemerte dit dikwels moeilik om ná etes buite te stap. In sulke tye het ek in die sitkamer begin heen en weer stap terwyl ek na Maak dit nuut kyk.
Wanneer dit reën of sneeu en ek nie buite kan kom nie, stap ek maklik vier- tot vyfduisend treë ná ontbyt of aandete terwyl ek na 'n episode kyk. So word dit heel eenvoudig om tienduisend treë per dag te bereik. Om binnenshuis te stap, is natuurlik bloot 'n alternatief wanneer die weer dit buite nie toelaat nie. Ons kampus spog met matte van kokosvesel en die atmosfeer staan geensins terug vir enige openbare park nie. Die universiteit se ligging sluit boonop direk aan by die bergpaadjie bekend as Daejasan, sodat 'n wandeling deur die bos altyd my heel eerste keuse bly.
Maar soos die spreekwoord sê—'n mens moet tevrede wees met wat jy het—stap ek in die sitkamer wanneer die weer my daartoe dwing. Tog wil ek erken dat my volgehoue getrouheid aan CBS se Maak dit nuut grootliks te danke is aan die uitmuntende aanbieder, Joo Young-hoon. Toe ek vier jaar gelede met binnenshuise stappery begin het, het ek verskeie soortgelyke programme op ander Christelike netwerke bekyk, maar uiteindelik het ek telkens weer na Maak dit nuut teruggekeer.
Mnr. Joo Young-hoon se diep meelewende opmerkings speel 'n deurslaggewende rol om die verhale wat in elke gas opgesluit lê, pragtig te ontrafel. Om met enige gas te kan empatiseer, vereis ryk lewenservaring en 'n gesindheid wat oomblik vir oomblik oopstaan vir die Heilige Gees. Ek glo vas dat hierdie warmte voortvloei uit die diep indrukke van sy eie lewe—'n veeleisende pad as seun van 'n predikant, en boonop 'n leraar van 'n Koreaanse immigrante-gemeente in die Verenigde State.
Gedurende die afgelope vier jaar het ek deur Maak dit nuut bowenal telkens opnuut besef dat God waarlik nog lewe. 'n God wat Hom laat vind deur diegene wat Hom soek, 'n God wat antwoord wanneer 'n mens na Hom uitroep—dit word glashelder sigbaar deur die lewens van hierdie gaste. Nie net dit nie, maar terwyl ek geluister het na broers en susters wat op presies dieselfde pelgrimstog na die hemel wandel, het ek dikwels skaam gevoel oor myself. Deur die getuienisse van hierdie gelowiges wat op sulke ruwe en steil paaie staande gebly het, het die gedagte by my opgekom: Het ek as medegelowige dalk 'n veel te gerieflike pad bewandel?
Natuurlik, net soos die sterre aan die hemel van mekaar verskil en soos die veldblomme elkeen uniek blom, verskil elkeen se lewensroeping en die heerlikheid wat God daardeur ontvang. Nietemin, deur die genesende vrug van hierdie terugblik op my eie geloofsreis—met 'n hart wat tegelyk berouvol en oorstelp van eerbiedige dankbaarheid was—is my siel uur na uur nuut gemaak.
My vierjarige termyn as rektor loop aanstaande Februarie ten einde. Wanneer dit verby is, sal ek terugkeer om in Ulsan te woon, waar ek julle aangesigte weer gereeld sal kan sien en ons saam kan aanbid. Die bure in die groot dorpie vra reeds dringend wanneer ek terugkom, en 'n ouderling wat in ons gemeenskap boer, het my 'n paar dae gelede 'n teksboodskap gestuur wat soos 'n donderslag getref het. [Foto verskaf deur Ds. Keun-Doo Jung]