세상이 공평하지 않다고, 공평하지 않으면 정의롭지 못하다고 합니다. 그래서 정의란 무엇인지를 끊임없이 묻습니다. 금수저, 은수저, 흙수저를 떠올리며 자학하기도 하고, 불공정한 세상을 탓하기도 합니다. 자신을 흙수저라고 여기는 사람은, 금수저, 은수저도 있는 세상을 불공평하다고 합니다. 하지만 놀랍게도 자신을 금수저라고 여기는 사람은 세상이 불평등하다고 말하지 않고, 은수저조차도 우습게 여기며, 흙수저는 아예 멸시합니다. 그들과 같은 땅을 딛고 사는 것도, 같은 공기를 마시는 것도 불쾌하게 여깁니다. 2천년 전 세상도 오늘과 다르지 않았습니다. 돈으로 획득했든, 나면서부터든, 로마의 시민권은, 그 때도 자랑스럽고, 최소한의 자기 방어를 할 수 있는 권리를 보장했습니다.
그래서 어떤 이는 신분의 상승을 위해서, 다른 이는 생존을 위해서 경쟁하는 것을 당연시합니다. 지난 5백년 이씨 왕조의 유교 세상에서는 왕과 신하, 부모와 자식, 남편과 아내를 비롯해서 넘을 수 없는 선을 긋고, 양반 세상을 유지하기 위해서라면 과거뿐 아니라 음습제라도 두어서 체제방어를 했습니다. 이제 대한민국은 그 건국기원을 언제로 잡더라도 왕국에서 민국으로 전환되었습니다. 백성이 왕이된 시대가 아니라 누구든지 법의 통치를 받아야 합니다. 돈을 가졌든, 어떤 권력을 가졌든 법의 지배아래 다스림을 받는 새시대를 열기 위해서 많은 분들이 수고했고 초대 대통령으로 이승만을 하나님께서 세우신 것을, 역사를 편견없이 살펴본다면, 감사할 수밖에 없습니다.
소용돌이를 치는 한 주간을 살면서 현 상황에 대한 분노 대신에 평정심을 회복하고, 길거리의 외침만큼 골방의 부르짖음이 필요합니다. 대한민국의 미래를 정치권력에서 기대한다면 그 어떤 때보다 불안할 터이지만, 염려 대신에 감사함으로 간구하는 것이 신앙인의 선택이어야 할 것입니다. “기도할 수 있는데 왜 염려하십니까”라는 글귀를 살짝 비틀어 “염려할 수 있는데 왜 기도 합니까?”라고 아내를 놀리기도 하지만 지금 상황은 그럴 때는 아닙니다. “아무 것도 염려하지 말고 다만 모든 일에 기도와 간구로, 너희 구할 것을 감사함으로 하나님께 아뢰라 그리하면 모든 지각에 뛰어난 하나님의 평강이 그리스도 예수 안에서 너희 마음과 생각을 지키시리라”(빌 4:6`7)
하나님의 평강을 회복하고 생각을 가다듬어 봅니다. 우린 줄기차게 평등을 외쳤고 그 절정을 프랑스혁명을 통해 보았지만, 그 후에 세상은 평평해지고 공정해졌습니까? 아닙니다. 하나님은 세상을 평지로만 만들지 아니했습니다. 산과 계곡, 강과 바다로, 풀이 자라는 평원과 나무가 자라는 숲, 때로는 낮에도 어두컴컴한 숲조차 만드셨습니다. 모든 피조물들을 향해서, 그 가운데 하나인 인간을 향해서, 하늘 아버지가 요구하는 것은 무엇일까요? 보다 공평한 세상일까요 보다 자유로운 세상일까요? 공평이 기반인 세상일까요? 자유가 기반인 세상일까요? 공산주의도 자본주의도 아닌 사랑이 기반이 된 신앙공동체를 이루기 위해서 살고 싶습니다. 한 편으로는 “오직 정의를 물 같이, 공의를 마르지 않는 강 같이 흐르게 할지어다”(암 5:24)는 선지자의 음성을 듣고, 또 한 편으로는 “가난한 자들은 항상 너희와 함께 있으니 아무 때라도 원하는 대로 도울 수 있거니와 나는 너희와 항상 함께 있지 아니하리라”(막 14:7)하신 주님의 말씀을 따르고 싶습니다. 가난한 자가 보입니까? 원하는대로 도울 기회가 항상 우리 곁에 있는 세상입니다. 불공평이 특징인듯한 이 세상은, 가진 자와 갖지 못한 자가 서로를 섬기기 위한 하나님의 지혜가 마련한 장치가 아닐까요?
People often say that the world is unfair, and that if it is not fair, it cannot be just. That is why they constantly ask what justice truly is. Tormenting themselves with metaphors of gold spoons, silver spoons, and dirt spoons, they blame this unjust world. Those who consider themselves "dirt spoons" complain that a world containing gold and silver spoons is inherently unfair. Surprisingly, however, those who view themselves as "gold spoons" do not talk about inequality; instead, they look down upon silver spoons and completely despise dirt spoons. They even find it distasteful to walk on the same earth or breathe the same air. The world two thousand years ago was no different. Whether purchased with immense wealth or inherited by birth, Roman citizenship was a source of pride that guaranteed at least the basic right of self-defense.
Thus, it was taken for granted that some competed for upward mobility while others fought merely for survival. Over the past five hundred years under the Confucian order of the Joseon Dynasty, impassable lines were drawn between king and subject, parent and child, husband and wife. To preserve the aristocracy of the yangban, the regime protected its social hierarchy not only through civil service examinations but also through hereditary privilege. Today, regardless of which founding milestone one marks, the Republic of Korea has transitioned from a monarchy into a democratic republic. We are not in an era where the common people reign as kings, but rather where everyone is subject to the rule of law. Countless people laboured to open this new era where all—whether rich or powerful—are governed under the rule of law. Looking at history without prejudice, one cannot help but be deeply grateful that God raised Syngman Rhee as our first president.
Living through a turbulent week, we need to recover our composure rather than harboring anger toward our current circumstances; we need the earnest cries of the secret prayer closet just as much as the shouts in the streets. If we place our hopes for Korea’s future in political power, we will feel more anxious than ever, but the believer’s choice must be to bring our petitions with thanksgiving rather than anxiety. I sometimes tease my wife by twisting the well-known hymn "Why Worry When You Can Pray?" into "Why pray when you can worry?", but this is certainly not the time for such jest. "Be anxious for nothing, but in everything by prayer and supplication, with thanksgiving, let your requests be made known to God; and the peace of God, which surpasses all understanding, will guard your hearts and minds through Christ Jesus" (Philippians 4:6–7).
Having regained God's peace, I gather my thoughts once more. We have persistently cried out for equality—a yearning that reached its climax in the French Revolution—but did the world become flat and equitable afterward? No, it did not. God did not create the world as a uniform flat plain. He formed mountains and valleys, rivers and seas, grass-bearing plains and tree-filled forests—and even dense woods where it is dark at midday. What does our Heavenly Father require of all creation, and of human beings within it? Does He demand a more equal world, or a freer world? A world grounded in fairness, or one founded upon freedom? I long to live to build a community of faith rooted in love—neither in communism nor capitalism. On the one hand, I want to listen to the prophet's voice: "Let justice roll on like a river, righteousness like a never-failing stream!" (Amos 5:24); on the other hand, I want to follow the Lord's words: "The poor you will always have with you, and you can help them any time you want. But you will not always have me" (Mark 14:7). Do you see the poor around you? We live in a world where opportunities to help, whenever we desire, are always at hand. Could it be that this world, seemingly defined by inequality, is in fact a wise design of God through which the rich and the poor are invited to serve one another?
Mense sê dikwels dat die wêreld onregverdig is, en dat as dinge nie gelyk is nie, dit nie regverdig kan wees nie. Daarom vra ons voortdurend wat geregtigheid werklik beteken. Ons kwel onsself met beelde van goue lepels, silwerlepels en grondlepels, en blameer die onregverdige wêreld. Dié wat hulself as "grondlepels" beskou, kla dat 'n wêreld met goue en silwerlepels onregverdig is. Vreemd genoeg praat diegene wat hulself as "goue lepels" beskou, glad nie van ongelykheid nie; hulle kyk neer op silwerlepels en verag grondlepels geheel en al. Hulle vind dit selfs onaangenaam om op dieselfde aarde te loop of dieselfde lug in te asem. Tweeduisend jaar gelede was die wêreld nie anders nie. Hetsy dit met rykdom gekoop is of van geboorte af besit is, Romeinse burgerskap was 'n bron van trots wat minstens die basiese reg op selfverdediging gewaarborg het.
Daarom is dit as vanselfsprekend aanvaar dat sommige meeding om sosiale bevordering terwyl ander bloot veg om oorlewing. Gedurende die afgelope vyfhonderd jaar van die Joseon-dinastie se Confuciaanse orde is onoorkomelike grense getrek tussen koning en onderdaan, ouer en kind, man en vrou. Om die stand van die yangban (adel) te handhaaf, het die stelsel homself beskerm deur nie net eksamens nie, maar ook oorerflike voorregte in te stel. Vandag, ongeag watter stigtingsdatum 'n mens vir die Republiek van Korea kies, het ons van 'n koninkryk na 'n demokratiese republiek oorgegaan. Dit is nie 'n era waarin die volk koning kraai nie, maar waarin almal onderworpe is aan die oppergesag van die reg. Talle mense het geswoeg om 'n nuwe era in te lui waarin elkeen—hetsy ryk of magtig—onder die wet regeer word. As 'n mens sonder vooroordeel na die geskiedenis kyk, kan 'n mens nie anders as om dankbaar te wees dat God vir Syngman Rhee as ons eerste president aangestel het nie.
Te midde van 'n onstuimige week moet ons ons kalmte herwin in plaas van om woede te koester oor die huidige situasie; ons het die uitroep van die binnekamer net so nodig as die stemme op straat. As ons ons hoop vir Korea se toekoms op politieke mag vestig, sal ons meer onrustig as ooit wees, maar 'n gelowige se keuse behoort te wees om met danksegging te bid in plaas van om te kwel. Ek terg my vrou soms deur die bekende gesegde "Hoekom bekommerd wees as jy kan bid?" om te draai na "Hoekom bid as jy jou kan bekommer?", maar dít is nou nie die tyd daarvoor nie. "Moet oor niks besorg wees nie, maar maak in alles julle begeertes deur gebed en smeking met danksegging aan God bekend. En die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, sal julle harte en julle sinne bewaar in Christus Jesus" (Filippense 4:6–7).
Noudat God se vrede herstel is, orden ek weer my gedagtes. Ons het aanhoudend om gelykheid geroep—'n verlange wat sy hoogtepunt in die Franse Rewolusie bereik het—maar het die wêreld daarna gelyk en regverdig geword? Nee, geensins. God het die wêreld nie as 'n plat vlakte geskape nie. Hy het berge en valleie, riviere en see gemaak, grasvelde en woude—en soms selfs digte bosse waar dit helder oordag donker is. Wat verlang ons hemelse Vader van die hele skepping, en van die mens as deel daarvan? Soek Hy na 'n meer gelyke wêreld, of 'n vryer wêreld? 'n Wêreld gegrond op gelykheid, of een gegrond op vryheid? Ek wil leef om 'n geloofsgemeenskap te bou wat op liefde gebaseer is—nie op kommunisme of kapitalisme nie. Aan die een kant wil ek luister na die stem van die profeet: "Laat die reg aanrol soos watergolwe, en geregtigheid soos 'n standhoudende stroom!" (Amos 5:24); aan die ander kant wil ek die Here se woorde gehoorsaam: "Want die armes het julle altyd by julle, en wanneer julle wil, kan julle aan hulle goed doen; maar My het julle nie altyd nie" (Markus 14:7). Sien u die armes raak? Ons leef in 'n wêreld waar die geleentheid om te help, wanneer ons ook al wil, altyd by ons is. Is hierdie wêreld, wat gekenmerk word deur ongelykheid, dalk 'n wyse beskikking van God sodat rykes en armes mekaar kan dien?