3년 전에 에스라로 올라올 때에 마음에 품은 소원대로, 요즘은 한 걸음씩 주께로 더 가까이 내딛는 중입니다. 10월 초 어느날 갑자기, 우리 학교 본관 5층에 기도실이 있다는 사실을 떠올리게 되었습니다. 그리고 거기서 기도하고 싶은 마음을 주셨습니다. 남자기도실로 지정된 501호에 그 때 한 분 교수님이 정규적으로 이용하고 계셨고, 제게 적합한 시간을 이용자 기록부에 적음으로 두 번째 이용자로 등록을 한 셈입니다. 얼마 뒤에는 한 학우가 연말의 사역지를 두고 기도하기 시작하여 세 번째 이용자가 등록을 했습니다. 물론 에스라에서 세 남자만 기도하는 것은 아닙니다. 남녀를 불문하고 에스라 3층 넓은 강당이나 1인용 자기 기숙사를 더 선호하는 분들도 있습니다.
본관 501호에서 오전 9시 시간대에, 30분 정도 기도하기 시작했습니다. 하지만 초보 농사꾼처럼 묵혀진 땅을 개간하고도, 무슨 씨를 뿌려야 할지 막막했습니다. 그래서 처음에는 에스라 동문수첩을 이용해서, 동문들의 이름을 기도시간에 살피기로 했습니다. 올해 1학년 학우들이 27기이니 하루에 한 기수의 동문을 살펴도, 한 달은 지나가게 될 것이란 생각으로 출발했습니다. 그러나 한 달이 채 되기도 전에, 더 이상 마중물을 붓는 식으로, 날자에 맞춘 기수별 동문들을 동원하지 않고도, 아무런 지장이 없는 기도 자리로 진입할 수 있었습니다. 다만 밝은 오전 시간 대는 여러 가지 이유로 방해를 가끔 받았기에, 밤이나 새벽으로 시간을 옮기고 싶었습니다. 하지만 “게으른 자는 말하기를 사자가 밖에 있은즉 내가 나가면 거리에서 찢기겠다 하느니라” (잠22:13)는 게으른 자의 핑계처럼, 어두운 시간에 기도실로 가면 큰 일 날 것 같은 두려움(?)이 있었습니다.
그래도 새벽보다는, 저녁시간에 시도하는 것이 더 나을 것 같았습니다. 어느 토요일날, 주변이 어두워진 저녁에 시도해 보니, 5층 기도실까지는 센스등이나 비상등이 가는 길을 환히 밝히고 있다는 사실을 확인하고, 바로 다음날부터는 새벽 5시 대에 그곳을 지금 6 주째 이용하고 있습니다. 물론 이런 것은 어떤 분들에게는 아무런 기사꺼리가 되지 못하지만, 적어도 한 평생 새벽에 일어나는 것이 힘들었던 제게는, 일기에 남길만한 특종 사건입니다. 십수년 전부터는 손가락으로 자판을 이용해서 글로 남기면서 기도하고, 그 나름의 유익을 맛보았습니다. 그러나 이번에는 스마트폰의 음성기록 기능을 통해서 기도하면 기록으로 남는 방식을 시도했습니다. 처음에는 서툴기도 하고 어색해서, 기도에 집중하기가 어려웠지만, 갈수록 익숙해지고, 정해진 시간이 빨리 지나갈뿐 아니라, 날이 갈수록 새벽기도 시간이 기다려집니다.
집을 나서면서 골전도 이어폰으로 찬송을 들으며 기도실을 향하고, 도착해서는 성경을 두 장씩 듣다보니 로마서에서 출발해서 창세기를 지나 지금 출애굽기를 듣고 있습니다. 찬송으로 마음을 윤택하게 하고, 성경을 들으면서 감동적인 구절에 ‘아멘’을 하다보면, 기도를 할만한 영적인 준비가 됩니다. 날마다 무엇을 기도하느냐고요? 주로 카톡으로 전달받는 기도제목들을 두고 기도하려고 노력하지만, 매일매일 성령께서 인도하는 대로 기도하는 것이 목표입니다. 그리고 주님께서 불변하는 기도제목을 말씀해 주셨습니다. “너희는 스스로 조심해서, 방탕과 술취함과 세상살이의 걱정으로 너희의 마음이 짓눌리지 않게 하고, 또한 그 날이 덫과 같이 너희에게 닥치지 않게 하여라. 그 날은 온 땅에 사는 모든 사람에게 닥칠 것이다. 그러니 너희는 앞으로 일어날 이 모든 일을 능히 피하고, 또 인자 앞에 설 수 있도록, 기도하면서 늘 깨어 있으라.”(눅 21:34~36)
In accordance with the heartfelt desire I held when coming up to Ezra three years ago, I find myself taking steps closer to the Lord each day. Early this October, out of the blue, it occurred to me that there was a prayer room on the fifth floor of our main campus building. And God placed in my heart a gentle desire to pray there. At the time, one professor was regularly using Room 501, which is designated as the men’s prayer room; by jotting down a suitable time slot in the user logbook, I virtually registered as its second regular user. Sometime later, a fellow student began praying over his future ministry placement for the end of the year, becoming the third user. Of course, it is not as if only three men pray here at Ezra. Regardless of gender, there are many who prefer the spacious auditorium on the third floor or the quiet privacy of their own dorm rooms.
I began praying in Room 501 of the main building around 9:00 a.m. for about thirty minutes. Yet, like a novice farmer who has cleared fallow ground but feels at a total loss as to what seeds to sow, I initially did not know how to pray. So at first, I decided to open the Ezra alumni directory and go through the names of our graduates during my prayer time. Since this year’s incoming first-year students are our 27th cohort, I started out thinking that praying through one cohort each day would easily take a month. Before that month had even passed, however, I was able to transition smoothly into a place of deep prayer without needing that initial pump-priming method of calling upon cohorts by the calendar. Still, the bright morning hours were often interrupted for various reasons, so I longed to shift my prayer time to the night or the early dawn. Yet, like the lazy man’s excuse in Proverbs—“The sluggard says, ‘There is a lion outside! I shall be killed in the streets!’” (Prov. 22:13)—I felt a lingering fear (?) that going up to the prayer room in the dark hours would lead to something terrible.
Even so, testing the waters in the evening seemed a little easier than braving the early morning. One Saturday, when night had fallen, I decided to give it a try. To my relief, I found that motion-sensor lights and emergency lamps brightly illuminated the entire path all the way up to the fifth-floor prayer room. Starting the very next morning, I began visiting the room around 5:00 a.m., and I have now continued this for six weeks. To some, this might not seem noteworthy at all, but for someone like me who has struggled all his life to wake up early in the morning, this is truly a headline event worthy of a diary entry. For well over a decade, I had been accustomed to praying by typing out my thoughts on a keyboard, which brought its own distinct blessings. This time, however, I decided to try speaking my prayers aloud using the voice-recording feature on my smartphone, letting it transcribe my words. At first, it felt clumsy and awkward, making it hard to concentrate; but with each passing day, it grew more natural. Not only does the designated time fly by, but with every new day, I find myself eagerly anticipating that early dawn prayer hour.
As I leave the house, I listen to hymns through bone-conduction earphones on my way to the prayer room. Once I arrive, I listen to two chapters of Scripture. Starting from Romans, moving through Genesis, I am currently listening to Exodus. Enriching my heart with hymns and whispering “Amen” to touching verses in Scripture prepares my spirit for prayer. You might wonder what I pray for each day. While I do my best to intercede for the prayer requests sent to me via KakaoTalk, my ultimate goal is to pray as the Holy Spirit leads each day. And the Lord has given us an unchanging prayer directive: “Be careful, or your hearts will be weighed down with carousing, drunkenness and the anxieties of life, and that day will close on you suddenly like a trap. For it will come on all those who live on the face of the whole earth. Be always on the watch, and pray that you may be able to escape all that is about to happen, and that you may be able to stand before the Son of Man.” (Luke 21:34–36)
In ooreenstemming met die hartsbegeerte wat ek gekoester het toe ek drie jaar gelede na Ezra gekom het, neem ek deesdae treë om elke dag nader aan die Here te beweeg. Vroeg in Oktober het dit my eendag skielik bygeval dat daar 'n bidkamer op die vyfde verdieping van ons skool se hoofgebou is. En die Here het 'n verlange in my hart gelê om daar te gaan bid. Daardie tyd het een dosent Kamer 501, wat as die mansbidkamer aangewys is, gereeld gebruik. Deur 'n geskikte tydgleuf in die besoekersregister aan te teken, het ek myself eintlik as die tweede gereelde gebruiker geregistreer. 'n Rukkie later het 'n medestudent oor sy bedieningsplek vir die jaareinde begin bid, en so het die derde gebruiker aangesluit. Natuurlik bid daar nie net drie mans by Ezra nie. Ongeag geslag is daar talle wat die ruim ouditorium op die derde verdieping of die afsondering van hul eie koshuiskamers verkies.
Ek het omstreeks 09:00 soggens in Kamer 501 van die hoofgebou begin bid, vir omtrent dertig minute. Maar net soos 'n beginnerboer wat braakland omgedolwe het en daarna radeloos staan oor watter saad om te saai, het ek aanvanklik nie geweet wat om te bid nie. Daarom het ek besluit om met behulp van die Ezra-alumniboekie tydens my gebedstyd deur die name van ons oudstudente te gaan. Aangesien vanjaar se eerstejaars ons 27ste jaargroep is, het ek gereken dat dit maklik 'n maand sou neem as ek elke dag een jaargroep deurgaan. Nog voor die maand egter om was, het ek nie meer hierdie pomp-aanvoermetode van almanak-gebaseerde alumni nodig gehad nie en kon ek sonder enige hindernis in 'n diep gebedsruimte ingaan. Tog is die helder oggendure om verskeie redes dikwels onderbreek, en daarom wou ek my tyd na die aand of die vroeë oggend verskuif. Maar net soos die luiaard se verskoning in Spreuke—“Die luiaard sê: ‘Daar is 'n leeu buite! Ek sal op straat verskeur word!’” (Spr. 22:13)—het ek 'n vrees (?) gekoester dat iets vreesliks sou gebeur as ek in die donker na die bidkamer gaan.
Nogtans het dit gevoel asof dit beter sou wees om dit eers in die aand te probeer as in die vroeë oggend. Een Saterdagaand toe dit reeds donker was, het ek gaan kyk en ontdek dat sensors en noodligte die hele paadjie tot by die vyfde verdieping helder verlig. Vanaf die volgende oggend omstreeks 05:00 het ek die bidkamer begin besoek, en ek doen dit nou al ses weke lank. Vir sommige mense is so iets natuurlik geen nuus werd nie, maar vir my, wat my hele lewe lank gesukkel het om vroeg op te staan, is dit 'n voorbladgebeurtenis wat in my dagboek opgeteken moet word. Meer as 'n dekade lank was ek gewoond daaraan om met 'n sleutelbord te bid deur my gebede neer te skryf, en ek het baie baat daarby gevind. Hierdie keer het ek egter die stemopnamefunksie van my slimfoon gebruik om my gebede hardop uit te spreek en as teks te laat vaslê. Aanvanklik was dit lomp en ongemaklik, sodat dit moeilik was om te konsentreer, maar gaandeweg het dit natuurliker geword. Nie net vlieg die vasgestelde tyd verby nie, maar met elke verbygaande dag sien ek al hoe meer uit na daardie vroeë oggendgebed.
Wanneer ek die huis verlaat, luister ek met beengeleidings-oorfone na lofgesange op pad na die bidkamer. Wanneer ek aankom, luister ek na twee hoofstukke uit die Bybel; ek het by Romeine begin, deur Genesis gereis, en luister tans na Eksodus. Om my hart met lofgesange te verryk en 'n sagte ‘Amen’ te fluister by roerende Bybelverse, berei my gees voor vir gebed. Wat bid ek elke dag? Hoewel ek my bes doen om te bid vir die gebedsversoeke wat ek via KakaoTalk ontvang, is my daaglikse mikpunt om te bid soos die Heilige Gees my lei. En die Here het self vir ons 'n onveranderlike gebedstema gegee: “Pas op vir julleself, dat julle harte nie beswaar word deur swelgery en dronkenskap en die sorge van die lewe nie, en dat daardie dag julle nie skielik soos 'n strik oorval nie. Want dit sal kom oor almal wat op die hele aarde woon. Wees dan waaksaam en bid altyddeur, sodat julle waardig geag mag word om al hierdie dinge wat gaan kom, te ontvlug en voor die Seun van die mens te staan.” (Luk. 21:34–36)