방학을 하고 나서 학기말 교수회를 통해 뒷 마무리를 하고, 경기도 고양을 떠나, 지난 월요일 제2의 고향으로 자리매김한 울산으로 내려왔습니다. 경기도 고양에 있는 에스라성경대학원대학교도 방문하는 사람들에게 남프랑스의 수도원 같다는 감동을 안겨주는 아름다운 곳이지만, 울산 울주군 범서읍 두산리 큰마을도 볼 줄 아는 사람들의 눈에는 하늘도 땅도 저수지도 모두 아름답습니다. 시골에 산다는 것은 철마다 변하는 자연을 느끼는 특권을 맛보게 합니다. 또 이번 겨울은 우리에게 울산 한달살이를 넘어서 한달 보름살이가 시작되는 새로운 경험을 하는 기회이기도 합니다.
하지만 잘 생각해 보면 방학은 하던 일로부터 벗어나는 기회인 동시에 하던 대로 살아가는 시간이기도 합니다. 잠자는 시간과 일어나는 시간, 기도하는 시간과 일하는 시간, 운동하는 시간은 장소가 달라진 것말고는 그대로 입니다. 기도하는 패턴도 그대로 입니다. 맨 먼저 찬송 듣기와 성경 듣기가 자리하고, 매일성경 진도를 따라 성경을 읽고 묵상하는 일도 변하지 않았습니다. 매일매일 두 세분들의 묵상을 전달받아 읽기도 하고, 밑줄을 치듯이 되새기기도 합니다. 그리고는 할아버지 시므온처럼 축복하는 일(눅 2:34)이야말로, 노년에 어울리는 일이라고 믿고, 카톡의 도움울 받아, 그날 생일을 맞이하는 분들에게 축복의 말을 보냅니다.
그 외에 통상적으로 무슨 일을 하느냐구요? 읽는 일과 쓰는 일입니다. 매일 읽어야 하는 자료도 있고, 읽고 싶은 책도 있습니다. 그런데, 별 중요하지 않은 것들을 읽는다고 꽤 시간을 들일 때도 있습니다. 예컨데 서핑을 통해서 접하는 잡다한 뉴스들입니다. 세상의 흐름을 전혀 모르고 살 수는 없는 일이지만 알아도 별반 도움이 되지도 않기에 시간을 들이고 싶지 않는 것들도 있습니다. 내 자신에게도 도움이 되지 않을뿐 아니라, 일어나는 일에도 내가 기여할 수 있는 여지가 거의 없기 때문입니다. 어쩌다 기도하는 일에 도움이 될까요? 국내 정치 상황이나 우크라이나나 팔레스틴 상황들을 두고 기도할 수 있습니다.
읽는 일 외에 매일 쓰는 일 가운데 첫 번째 자리에 오는 것은 기도입니다. 기도는 하나님과 교제하는 일이기 때문에 앞자리에 옵니다. 하늘 아버지를 만나뵐 때가 점점 가까워지기에, 그 분을 좀 더 알아가고 싶습니다. 그리고 그 만남을 생각하면서 설레는 남은 날을 살고 싶습니다. 사람 사이뿐 아니라 하늘 아버지와의 관계도 가꾸어야 아름다워집니다. 보다 자주 만나고, 만나면 마음이 통해서 즐겁고, 시간이 빨리 지나가고, 헤어지는 시간이 벌써 된 느낌처럼, 아쉬운 관계로 가꾸고 싶습니다.
After the semester ended and we wrapped things up with the end-of-term faculty meeting, I left Goyang, Gyeonggi-do, and traveled down this past Monday to Ulsan, which has truly established itself as my second hometown. While Ezra Bible Graduate University in Goyang is indeed a lovely place that often leaves visitors feeling as though they were in a monastery in southern France, to discerning eyes, the sky, the land, and the reservoir of the large village of Dusan-ri, Beomseo-eup, Ulju-gun, Ulsan are equally captivating. Living in the countryside grants one the privilege of savoring the ever-changing rhythms of nature with each passing season. Moreover, this winter presents a fresh opportunity for us, extending beyond a simple one-month stay in Ulsan to a novel experience of living here for a month and a half.
Yet, on careful reflection, vacation is at once an opportunity to step away from one's regular routine and a time to live just as one has always lived. The hours I sleep and wake, pray and work, and take exercise remain constant; only the setting has changed. My rhythm of prayer remains unchanged as well. Listening to hymns and hearing the Scriptures read still come first, and following along with the Daily Bible reading schedule for scripture reading and meditation proceeds without interruption. Each day, I receive the shared devotional reflections of two or three friends, reading them through and dwelling on them as though underscoring each line. Furthermore, believing that blessing others—much like elderly Simeon did (Luke 2:34)—is a pursuit fitting for old age, I take advantage of KakaoTalk to send words of blessing to those celebrating their birthdays that day.
If you were to ask what else I usually do, the answer is reading and writing. There are materials I must read daily, as well as books I genuinely wish to read. Even so, there are occasions when quite a bit of time slips away while reading things of little consequence—such as the miscellaneous news encountered while surfing the web. While one cannot live completely oblivious to the currents of the world, there are matters where knowing does not really help, and to which I would rather not devote my precious time. Not only do they offer no personal benefit, but there is virtually nothing I can contribute to those affairs. At best, perhaps they prompt me to pray? I can still lift up in prayer our domestic political situation or the crises in Ukraine and Palestine.
Apart from reading, the very first place in my daily writing belongs to prayer. Prayer comes first because it is communion with God. As the moment of meeting my Heavenly Father draws nearer day by day, I yearn to know Him even more deeply. Looking forward to that face-to-face encounter, I wish to live out my remaining days with a heart full of eager anticipation. Just as in human relationships, our bond with the Heavenly Father flourishes only when carefully cultivated. I want to nurture a relationship with Him where we meet more often—where our hearts connect with joy, time flies swiftly by, and each departure leaves us longing, feeling that the time to part has come all too soon.
Nadat die vakansie begin het en ons die semester met die fakulteitsvergadering afgesluit het, het ek Goyang in Gyeonggi-do verlaat en afgereis na Ulsan, wat nou reeds my tweede tuiste geword het. Alhoewel die Ezra Bybelse Nagraadse Universiteit in Goyang 'n pragtige plek is wat besoekers dikwels aan 'n klooster in Suid-Frankryk herinner, is die lug, die aarde en die opgaardam van die groot dorpie Dusan-ri, Beomseo-eup, Ulju-gun in Ulsan ewe bekoorlik vir elkeen wat oë het om te sien. Om op die platteland te woon, gee 'n mens die voorreg om die natuurskoon wat met elke seisoen verander, ten volle te beleef. Hierdie winter bied ons boonop die geleentheid vir 'n heeltemal nuwe ervaring: ons gaan nie net 'n maand lank in Ulsan bly nie, maar vir 'n volle ses weke.
As 'n mens egter mooi daaroor nadink, is 'n vakansie tegelykertyd 'n geleentheid om weg te breek van jou gewone werk én 'n tyd om voort te gaan soos altyd. Die tye wanneer ek gaan slaap en opstaan, die tye van bid en werk, en die oefentye bly presies dieselfde; net die plek het verander. My gebedspatroon bly ook onveranderd. Eers luister ek na lofgesange en die Bybel, en om die Bybel te lees en te oordink volgens die daaglikse Bybelleesrooster gaan net soos voorheen voort. Elke dag ontvang ek ook die oordenkings van twee of drie vriende wat ek aandagtig deurlees en bepeins, asof ek dit onderstreep. En in die oortuiging dat om te seën—net soos die bejaarde Simeon (Luk. 2:34)—by uitstek by die ouderdom pas, gebruik ek KakaoTalk om 'n seënwens te stuur aan diegene wat daardie dag verjaar.
Waarmee hou ek my andersins gewoonlik besig? Met lees en skryf. Daar is materiaal wat ek daagliks moet lees, en daar is boeke wat ek baie graag wil lees. Tog mors ek soms heelwat tyd met die lees van onbenullighede—soos die allerhande nuusberigte waarop 'n mens afkom terwyl jy op die internet rondblaai. 'n Mens kan weliswaar nie heeltemal onkundig oor wêreldgebeure lewe nie, maar daar is dinge wat jou eintlik niks baat om te weet nie en waaraan ek liewer nie my tyd wil afstaan nie. Dit bevoordeel my nie self nie, en daar is boonop bitter min wat ek kan bydra tot dit wat gebeur. Miskien help dit darem soms om te weet hoe om te bid? 'n Mens kan immers bid oor die binnelandse politieke situasie of die krisisse in Oekraïne en Palestina.
Benewens die lees, beklee gebed die heel eerste plek in my daaglikse skryfwerk. Gebed kom eerste omdat dit gemeenskap met God is. Noudat die dag al nader kom wanneer ek my hemelse Vader gaan ontmoet, verlang ek daarna om Hom nog inniger te leer ken. En met die gedagte aan daardie ontmoeting, wil ek my oorblywende dae vol verwagting en opgewondenheid leef. Net soos tussen mense, moet 'n mens ook jou verhouding met die hemelse Vader koester sodat dit kan opbloei. Ek wil 'n verhouding met Hom kweek waar ons mekaar dikwels ontmoet, waar ons harte in vreugde verenig is, waar die tyd vinnig verbyvlieg, en waar 'n mens altyd met 'n tikkie weemoed voel dat die afskeidstyd heeltemal te gou aangebreek het.